Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα παρακμή. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα παρακμή. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη, Απριλίου 06, 2017

Erdogan: Η Ευρώπη είναι μια ήπειρος που σαπίζει

Πυρά κατά της Ευρώπης εξαπέλυσε, για πολλοστή φορά, την Πέμπτη ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν λέγοντας ότι βλέπει σε εκείνη μια «ήπειρο που σαπίζει» και αποτελεί το «κέντρο του ναζισμού».

Σάββατο, Δεκεμβρίου 03, 2016

D. Cameron: "Βαρύ πλήγμα" για την Ευρώπη πιθανή νίκη της Marine Le Pen

D. Cameron: "Βαρύ πλήγμα" για την Ευρώπη πιθανή νίκη της Marine Le Pen
Ο πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας Ντέιβιντ Κάμερον δήλωσε σήμερα ότι αν εκλεγεί η Μαρίν Λεπέν στη γαλλική προεδρία στις εκλογές του Μαΐου του 2017 θα πρόκειται για "ένα βαρύ πλήγμα" για την Ευρώπη και εξέφρασε την ελπίδα να εκλεγεί κάποιος υποψήφιος ενός από τα παραδοσιακά κόμματα.

Παρασκευή, Απριλίου 29, 2016

Η εξουσία του κομματισμού : Αυτή η κυβέρνηση ήθελε ν’ αποδείξει ότι το κόμμα της μπορούσε να πάρει την εξουσία και τίποτα άλλο.

Η άσεμνη συμπεριφορά της εξουσίας φαίνεται όλο και πιο ξεκάθαρα, διότι αντιλαμβάνεται ότι ο δογματισμός δεν μπορεί επί της ουσίας να φέρει κάποιο αποτέλεσμα για την πατρίδα μας. Και η αντιπολίτευση από την πλευρά της καθυστερεί να πάρει κάποια απόφαση που να είναι θετική ακόμα και σε βάθος χρόνου.

Τετάρτη, Μαρτίου 16, 2016

Μετά τον Μουζάλα και σύμβουλος του Φίλη κάνει λόγο για «Μακεδονία»

Στη συζήτηση που άνοιξε με την αναφορά Μουζάλα περί "Μακεδονίας", ενεπλάκησαν και λοιποί παράγοντες της κυβέρνησης της Ελλάδας, όπως ο σύμβουλος του υπουργού Παιδείας, αρμόδιος για θέμα Πολιτισμού Περιβάλλοντος και Δικαιωμάτων/ Αλληλεγγύης, Θέμης Δημητρακόπουλος.
Με σχετική ανάρτησή του σε κοινωνικό δίκτυο, τόνισε πως "Μακεδονία αποκαλούνταν η περιοχή επί δεκαετίες".

Πορτογάλος πρώην υπουργός: Επανειλημμένα Έλληνες υπουργοί λένε «Μακεδονία»

 Θέμα και στην ευρωπαϊκή σφαίρα έχει γίνει η ενδοκυβερνητική κρίση στην Αθήνα με αφορμή το «Μακεδονία» του Γιάννη Μουζάλα καθώς ήδη μέσω των social media, πολιτικοί αναλυτές και δημοσιογράφοι, που παρακολουθούν συστηματικά τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα σχολιάζουν το ζήτημα...

Τρίτη, Μαρτίου 01, 2016

Την έσκισα τη γάτα, πάει η γάτα την σκίσαμε

Απάντηση με χιούμορ έδωσε ο Αλ. Τσίπρας για το θέμα της σύγκρουσης με τον Στ. Ψυχάρη. «Μην ξεχάσετε να με ρωτήσετε για τη γάτα» είπε χαμογελώντας ο Πρωθυπουργός, αναφερόμενος στο γνωστό άρθρο του εκδότη του Βήματος για την συνάντησή τους όπου ήταν παρούσα μόνο η «γάτα των Ιμαλαΐων».

Τετάρτη, Οκτωβρίου 31, 2012

Απληστία, κρίση και σύγκρουση γενεών

Το ότι υποθηκεύαμε το μέλλον των νέων γενεών ένας κόσμος το είχε αντιληφθεί αρκετά πριν από την κρίση, και όσοι έκαναν ότι δεν άκουγαν, το αντιλήφθηκαν με βίαιο τρόπο -και το πλήρωσαν, αλλά όχι μόνον αυτοί- όταν ξέσπασε η κρίση. Άλλωστε, και όσοι άκουγαν, δεν μπορούσαν να κάνουν πολλά πράγματα. Οι κυρίαρχες αντιλήψεις τούς έβαζαν στο περιθώριο. Γενικά, ευρύτερα στρώματα της κοινωνίας λειτουργούσαν με βάση το τι ακουγόταν ευχάριστα, αδιάφορα αν ήταν και ψεύτικο, αρκεί να ησύχαζε την ψυχή - για να παραφράσω Σαββόπουλο και Bob Dylan.
Η κρίση δεν ανέδειξε απλώς τη συστημική αδυναμία μας να συλλαμβάνουμε βροντερά μηνύματα και να αντιδρούμε αποτελεσματικά. Έφερε στην επιφάνεια την απληστία των πρώτων μεταπολεμικών σε βάρος των πρόσφατων γενεών, έτσι όπως εκδηλώθηκε σε πολλά μέτωπα - στην οικονομία, στο περιβάλλον, στις συντάξεις, στη δυνατότητα ανέλιξης.

Σε όλα αυτά τα πεδία οι μεταπολεμικές γενιές της χώρας, χωρίς ισχυρό σύστημα παραγωγής, πέτυχαν το ιστορικά καλύτερο αποτέλεσμα ευημερίας. Με μια διαφορά: ότι το βαρύτατο κόστος των επιλογών τους απέφυγαν έντεχνα να το πληρώσουν οι ίδιες και το μετέφεραν στις επόμενες γενιές. Θα μπορούσα να παρομοιάσω την εξέλιξη αυτή χρησιμοποιώντας μια χρηματοοικονομική έννοια: την προεξόφληση. Στην ουσία όλες αυτές τις προηγούμενες δεκαετίες είχαμε στο κοινωνικό πεδίο μια γενίκευση της πρακτικής της προεξόφλησης και απόσπασης ευημερίας από το μέλλον και τις επόμενες γενιές, σε όφελος των γενεών που προεξοφλούσαν και μετέθεταν τον λογαριασμό στους επόμενους.
Για να φανεί πιο παραστατικά το τι ακριβώς συνέβη, πως δεν συνέβη τυχαία αλλά το κάναμε να συμβεί και πώς αυτό λειτούργησε ως Αρμαγεδδών για όλη σχεδόν την κοινωνία, θα αναφέρω τρεις χαρακτηριστικές επιλογές:

  • Οι παλαιότερες γενιές δανείστηκαν ανεξέλεγκτα για να απολαύσουν εισόδημα, απασχόληση ή εξουσία διαφόρων τύπων. Τα δάνεια αυτά (δημόσια και ιδιωτικά) πρέπει να αποπληρωθούν σε βάθος δεκαετιών από τις νέες γενιές. Επειδή όμως είναι εξωτερικά δάνεια, το ετήσιο εθνικό εισόδημα θα μειώνεται κατά το ποσό της εξυπηρέτησής τους σε όφελος άλλων κοινωνιών, που αντί να κάνουν κατανάλωση, αποταμίευσαν και μας δάνεισαν. Δηλαδή, ακόμα και αν το χρέος ξανακουρευτεί, οι γενιές που ζουν ήδη σε περίοδο ισχνών αμοιβών, ισοπεδωτικής ανεργίας και χαμηλών προσδοκιών, καλούνται για πολλά χρόνια να δουλεύουν ώστε να ξεπληρώσουν τα θηριώδη δάνεια και την απληστία των παλαιότερων.
  • Το ασφαλιστικό σύστημα μοιράζει πλέον συντάξεις που είναι τμήμα μόνο των προγενέστερων. Γιατί; Μα γιατί το σύστημα λειτουργούσε απλόχερα (και για κάποιους πολύ απλόχερα) υπέρ όσων έβγαιναν στη σύνταξη έγκαιρα, ενώ έτσι υποθηκευόταν για τους μελλοντικούς ασφαλισμένους. Κανείς δεν ήθελε να δει κατάφατσα τι σημαίνει κοινωνική προστασία για μια κοινωνία και τι ευρύτατες επιπτώσεις είχε η άρνηση μιας έγκαιρης μεταρρύθμισης σε ευνοϊκές οικονομικές συνθήκες.
  • Η για δεκαετίες δίψα για εύκολο, γρήγορο, αρπακτικό ή παράνομο κέρδος, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις σε όρους «συλλογικού συμφέροντος» έχει οδηγήσει σε μια πολύ σημαντική περιβαλλοντική καταστροφή, που ξεκινάει από τα σκουπίδια, τη μόλυνση ή τον θαλάσσιο πλούτο και εκτείνεται μέχρι την πολιτιστική κληρονομιά, τον αγροτικό τομέα ή την ερήμωση των εδαφών. Ολα αυτά καταστρέφονται, γιατί άτομα, επιχειρήσεις, δήμοι, κράτος ληστεύουν το περιβάλλον χωρίς να πληρώνουν το κόστος της χρήσης πόρων. Ομως το κόστος αυτό θα πληρωθεί μαζεμένο από τις νέες γενιές, όταν αποκτήσει μια κρίσιμη μάζα. Και ο λογαριασμός τότε θα είναι εκρηκτικός.
Τις απρόβλεπτες προεκτάσεις όλων αυτών των αντιλήψεων, επιλογών και συμπεριφορών αρχίζουμε να τις βλέπουμε: οι πιο ικανοί και τολμηροί νέοι φεύγουν για όπου μπορούν και όσο θα αντιλαμβάνονται καλύτερα την κατάσταση, τόσο περισσότερο θα φεύγουν από τον κόσμο που τους επιφύλαξαν οι πρόγονοί τους. Φεύγοντας δεν έχουν να υποστούν τίποτα από τα βάρη που πιστέψαμε ότι θα τους μεταφέραμε. Εισόδημα, συντάξεις, κοινωνική περίθαλψη και επαγγελματική ανέλιξη θα αποκτήσουν στις χώρες που θα εγκατασταθούν, το χρέος θα το ξεπληρώνουν όσοι μένουν στην Ελλάδα, η υπερφορολόγηση και η τεράστια φορολογική ανισότητα θα περιοριστεί στους ιθαγενείς, και οι συνέπειες της περιβαλλοντικής καταστροφής θα μείνουν σουβενίρ στους κοινωνικά και βιολογικά πιο αδύναμους, που τους λείπει η υψηλή κινητικότητα.
Διώχνοντας από τη χώρα έναν κρίσιμο όγκο ανθρώπινου κεφαλαίου, οι επιπτώσεις που προανέφερα θα επιβαρύνουν ακόμα περισσότερο όσους μείνουν εδώ. Επίσης, η αποδυνάμωση της κοινωνίας από το πιο ικανό, μορφωμένο και έξυπνο δυναμικό και η διόγκωση του ηλικιωμένου πληθυσμού, που αναγκαστικά σημαίνει άτομα λιγότερο δεκτικά στην εξέλιξη της γνώσης, πιο συντηρητικά στην ανάληψη επενδυτικών ή άλλων πρωτοβουλιών, λιγότερο ευέλικτα στη σκέψη και στη δράση, θα σημαίνει ένα πλήγμα για τις προοπτικές ανάπτυξης της χώρας και την ευημερία της ελληνικής κοινωνίας.

Στο μεταξύ, όσοι πιστεύουν ότι θα σώσουν τη χώρα δέρνοντας και βασανίζοντας, μαζί και όσοι τους θαυμάζουν, θα καταφέρουν και αυτοί ό,τι και οι παλαιότεροι: να κάνουν το μέλλον της χώρας και ιδίως το δικό τους ακόμα πιο οδυνηρό. Να μετατρέψουν την Ελλάδα σε ένα κοινωνικό λάκκο στα Κάτω Βαλκάνια, όπου μια πλειοψηφία από γέροντες, από ανήμπορους και ανίκανους, θα αγωνίζονται σε ένα μακροχρόνιο τέλμα για πολύ μικρότερη από τη σημερινή ευημερία και θα αντισταθμίζουν τη διαφορά με την ψυχική ικανοποίηση που θα τους δίνει η αίσθηση ενός καθαρού από μετανάστες βάλτου - εκτός αν στο μεταξύ αποκτήσουμε μια αξιόπιστη μεταναστευτική πολιτική, αλλά και ένα αξιόπιστο Κράτος Δικαίου. Ολα αυτά βέβαια, σε ένα καυτό γεωπολιτικό περίγυρο, με ισχυρό πληθυσμιακό και οικονομικό δυναμικό, όπου αν ήθελε προκύψει ένταση, θα την αντιμετώπιζαν ξανά με τα ίδια σύνδρομα που οδήγησαν στην καταστροφή του 1922, στον εμφύλιο, στη δικτατορία και τη συνακόλουθη ένδοξη απώλεια της Βόρειας Κύπρου ή στη σημερινή οικονομική και κοινωνική κατάρρευση.

Για την πολιτική, μια τέτοια προοπτική, ακόμα και αν φαντάζει υπερβολική -που δεν είναι τόσο- σημαίνει ότι τα προβλήματα της κρίσης είναι πολύ ευρύτερα από τα οικονομικά. Σημαίνει ότι ένας εθνικός σχεδιασμός για την κρίση πάει πολύ πέρα από την οικονομία, ότι το φάσμα των εθνικών προτεραιοτήτων είναι ευρύτατο, και ότι οι προεκτάσεις της κρίσης απαιτούν καινοτόμα πολιτική σκέψη, επιτακτική και αποφασιστική κινητοποίηση. Αλλιώς, το κόστος της πολιτικής, και όχι μόνο, αδράνειας για όσους ζουν στον τόπο αυτό, θα είναι τότε οδυνηρό και μη αναστρέψιμο.

Του Τασου Γιαννιτση

(Ο κ. Τάσος Γιαννίτσης είναι τ. υπουργός. )

.kathimerini.gr

27/10/12

Πέμπτη, Οκτωβρίου 25, 2012

Για λαό ιστορικό ψυχορραγούντα

Του Χρῆστου Γιανναρᾶ 
Στο κομμάτι της οδού Σταδίου, από την Ομόνοια ώς την Κλαυθμώνος, ίσως και τέσσερα στα πέντε καταστήματα έχουν κλείσει. Ή εικόνα από μόνη της γεννάει πανικό.

Δεν έκλεισε τα καταστήματα η οικονομική αποκλειστικά καταστροφή της χώρας. Ή ανυπαρξία κράτους προηγήθηκε. Οι κυβερνήσεις ήξεραν μόνο να δανείζονται και να σκορπάτε, ήταν προκλητικά, εξωφρενικά ανίκανες να λύσουν προβλήματα όπως των καθημερινών διαδηλώσεων στο κέντρο της πρωτεύουσας. Ανίκανες να πατάξουν τις ορδές των εγκληματιών «μπαχαλάκηδων». Ανίκανες να εξαλείψουν το αναιδέστατα έκθετο στα πεζοδρόμια του κέντρου παρεμπόριο, αλλά και το εμπόριο του θανάτου: την απροκάλυπτη διακίνηση ναρκωτικών και πορνείας στην καρδιά της πόλης.


Kρίση οικονομική περνάνε και άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Kαταστροφή συντελέστηκε μόνο στην Eλλάδα. Γιατί μόνο στην Eλλάδα η οικονομική κρίση ήρθε να συναντήσει και να μεγεθύνει εφιαλτικά την ιστορική παρακμή. Iστορική παρακμή σημαίνει την αδυναμία να λειτουργήσουν οι θεσμοί, να υπηρετηθούν οι κοινές ανάγκες. Σημαίνει, να χάνεται ο άξονας κοινωνικής συνοχής, έστω και η σύμβαση ως άξονας. Nα υποκαθιστά τη χαρά της σχέσης, της μετοχής, της κοινωνίας ο πρωτογονισμός του εγωκεντρισμού, της ιδιοτέλειας. O, τι είναι κοινό, δημόσιο, κοινωνική περιουσία, να το κατακλέβουν όλοι, όλοι να το θέλουν για πάρτη τους. O πολιτικός να ληστεύει το χρήμα το προορισμένο για την κοινή άμυνα, να αποθησαυρίζει ακίνητα και καταθέσεις σε ξένες πρωτεύουσες. Kαι ο απλός πολίτης να μηχανεύεται ιατρική γνωμάτευση τυφλότητας και επίδομα, για να αυξήσει την καταναλωτική του ευχέρεια. Δυο άκρως αντιπροσωπευτικά συμπτώματα που σηματοδοτούν παρακμή, όχι επικαιρική απλώς κρίση.

Aκόμα και το πελατειακό κράτος, η διάλυση των δημόσιων υπηρεσιών, η ενδημική κομματοκρατία αντί της δημοκρατίας, ο διαστροφικός αντικοινωνικός συνδικαλισμός, η κατεστημένη ως αυτονόητη διαφθορά και φαυλότητα, θα μπορούσαν να είναι συμπτώματα κρίσης, όχι παρακμής. H παρακμή μπορεί να έχει όλα τα συμπτώματα εφήμερης κρίσης, χωρίς να είναι μόνο κρίση, και η κρίση να έχει ακραίες και επίμονες εκφάνσεις, χωρίς να σηματοδοτεί οπωσδήποτε παρακμή. H παρακμή προϋποθέτει προγενέστερη ακμή, και η ακμή δεν ορίζεται με δείχτες κατά κεφαλήν εισοδήματος και ακαθάριστου εθνικού προϊόντος. Tην παρακμή του Eλληνισμού, το επί θύραις (ή και συντελεσμένο ίσως) τέλος της ελληνικής παρουσίας στην Iστορία το βεβαιώνουν άλλοι δείχτες, απρόσιτοι στον ανθρωπολογικό τύπο του «Tρωικανού» ή του «Eλληναρά».

Aκμή και παρακμή έχουν οι ιστορικοί λαοί, λαοί που σημάδεψαν την Iστορία με προσφορά πανανθρώπινης εμβέλειας και σημασίας. Aυτοί οι λαοί παρακμάζουν όταν χαθεί η ιδιαιτερότητα, το ξεχωριστό της προσφοράς τους. Oι Eλληνες σημάδεψαν την ανθρώπινη Iστορία κομίζοντας, πρώτοι αυτοί, κριτήριο για την επαλήθευση της γνώσης: H γνώση αληθεύει όταν κοινωνείται, όταν όλοι, ο καθένας από την εμπειρία του, «επιμαρτυρούν» την έκφρασή της. Aυτή η αναζήτηση κοινωνικής, εμπειρικής επαλήθευσης της γνώσης γέννησε τη συναρπαστική εκφραστική πληρότητα της γλώσσας των Eλλήνων, γέννησε και τη λογική «μέθοδο» της εκφραστικής, τη φιλοσοφία, την επιστήμη. H επέκταση της αναζήτησης στο πεδίο του υπαρκτικά «αληθούς», της «κατ’ αλήθειαν» ύπαρξης, γέννησε το άθλημα της «πόλεως» και της «πολιτικής», τη συνάρθρωση μεταφυσικής και δημοκρατίας.

Aπό αυτή την ιδιαιτερότητα που κόμισαν οι κάποτε Eλληνες, τι σώζεται σήμερα από εμάς τους ελληνώνυμους επιγόνους; H παρακμή μας καθρεφτίζεται σε ό, τι άλλοτε ήταν η προσφορά μας: Στη γλώσσα, στον πολιτικό μας βίο, στην παιδαριώδη θρησκειοποίηση της μεταφυσικής μας παράδοσης.

Oποιος θέλει να σπουδάσει την ιστορική παρακμή μας, ας εγκύψει στην προφορική και γραπτή γλωσσική εκφραστική μας. Aς συγκρίνει τη γλώσσα των εφημερίδων και του ραδιοφώνου σήμερα και πριν από σαράντα, εξήντα, ογδόντα χρόνια. Πέρα από δημοτικές και καθαρεύουσες, να συγκρίνει τον πλούτο του λεξιλόγιου, τη συντακτική λογική, την εκφραστική ευχέρεια, καλλιέπεια, ευθυβολία. Nα συγκρίνει την ποιότητα γλωσσικής εκφραστικής των δικαστών και δικηγόρων, των πανεπιστημιακών καθηγητών, των κληρικών, άλλοτε και τώρα.

Nα σπουδάσει κανείς το κατάντημα της πολιτικής είναι περιττό, θα υπεραρκούσε να περπατήσει την οδό Σταδίου, από την Oμόνοια στην Kλαυθμώνος, στο ανατριχιαστικό τοπίο μιας «πόλης-φάντασμα». Ή να ακούσει βωμολοχούντα τον πρόεδρο της Bουλής ή ασπαίροντα από πανικό τον κ. Bενιζέλο να δικαιολογεί τα αδικαιολόγητα. Tο ναδίρ του πολιτικού εκπεσμού μόνο σημαίνεται, εικονογραφείται, δεν περιγράφεται. Kάτι ανάλογο ισχύει και για την αλλοτρίωση της μεταφυσικής παράδοσης του Eλληνισμού. Kαι εκεί η παρακμή ψηλαφείται στον κατάφωρο διωγμό της ποιότητας, στα συστήματα μεταπρατικού φεουδαλισμού με τα οποία εκλέγονται οι επίσκοποι και ξεπληρώνει εκδικητικά χρωστούμενα ο εκάστοτε αρχιεπίσκοπος.

Δεν παρακμάζει απλώς το ελλαδικό κράτος, το «εθνικό κέντρο». Σε παρακμή έχει μπει ο Eλληνισμός: H γλώσσα, η ιστορική συνείδηση ένσαρκη σε πράξη λαϊκής παράδοσης, η πολιτική ως νόημα και περιεχόμενο (θεσμοί) κοινωνικής συνοχής, το «νόημα» του βίου ως πραγματικότητα Eκκλησίας του δήμου (ζωντανής κοινότητας) και Eκκλησίας των πιστών (λαϊκού σώματος λατρευτικού). Tα γνωρίσματα του Eλληνισμού έχουν απομείνει ιδεολογήματα, χωρίς σάρκα ιστορική, εντός και εκτός Eλλάδας, αφορμές ψυχολογικού αυτοηδονισμού.

Tα στρατιωτικά πραξικοπήματα, ευτυχώς και επιτέλους, ανήκουν ανεπιστρεπτί στο παρελθόν. Eνας ελλειμματικός διανοητικά πρωθυπουργός (το δοκιμάσαμε) είναι προτιμότερος από έναν παρανοϊκό λοχία. Tα πραξικοπήματα αποκλείονται εκ των πραγμάτων, οι κοινωνικές επαναστάσεις όχι. Nα κατεβούμε οι πολίτες στους δρόμους; Eίναι φενάκη (τη δοκιμάσαμε). Mένει να δοκιμάσουμε την εξέγερση των θεσμών: να εξεγερθούν συντονισμένοι οι κορυφαίοι της κοινωνικής ευθύνης. Oι πρόεδροι: του Aρείου Πάγου, του Συμβουλίου της Eπικρατείας, του Eλεγκτικού Συνεδρίου, της Aκαδημίας Aθηνών, οι αρχηγοί των τριών όπλων και του ΓEEΘA, ο διοικητής της Tράπεζας της Eλλάδας. Aρκεί να συναχθούν σε σύσκεψη, με πρωτοβουλία του πιο συνειδητοποιημένου στις ευθύνες του. Tο τι θα συζητήσουν, θα προκύψει από μόνη τη συνεύρεσή τους. Θα ξέρουν (γι’ αυτό και θα έχουν δεχθεί να συναντηθούν) ότι κρίνονται για τη διάσωση μιας παρακαταθήκης πανανθρώπινα πολύτιμης. Για να αποτινάξουν τη νάρκη της παρακμιακής αβελτηρίας.

Tουλάχιστον θα καταγραφεί στη μνήμη των γενεών: Mια ύστατη απόπειρα να ξαναγεννηθεί ελληνική ιδιαιτερότητα από την τέφρα. Aκριβέστερα: από τον υπόνομο.

.kathimerini.gr

21/10/12

Σάββατο, Οκτωβρίου 13, 2012

Θεσσαλονίκη: Σχέδια για να ξαναζωντανέψει το Μοδιάνο

ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΤΙΜΟΣ ΦΑΚΑΛΗΣ
Φάντασμα του παρελθόντος θυμίζει η Μοδιάνο, η παλιά αριστοκρατική αγορά της Θεσσαλονίκης, που τις δεκαετίες του '80 και του '90 είχε μετατραπεί σε σημείο συνάντησης διανοουμένων, ανθρώπων της τέχνης, πολιτικών, δημοσιογράφων, αλλά και απλών περαστικών.
Στη μνήμη των θαμώνων είναι καταγεγραμμένες απίθανες σκηνές μιας απίθανης εποχής... Οπως τότε που... αλεύρωναν τον Γιάννη Κυριακίδη ή όταν ο δικηγόρος της πόλης Σπύρος Σακέτας έκλεψε… τα λουλούδια που πήγαινε σε μια γιορτή γνωστός δημοσιογράφος και τα πρόσφερε στη Βάσω Παπανδρέου, που επισκεπτόταν τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ απέναντι από τα «Βομβίδια». Το ξεφωνητό όταν εμφανιζόταν ο Ακης Τσοχατζόπουλος με παλιά σακάκια έπεφτε σύννεφο. «Πάλι άνθρωπος του λαού το παίζεις», του έλεγαν. Εδώ ο Θοδωρής ο Ρουσόπουλος ξεκίνησε μια εκπομπή για την τηλεόραση που… δεν τελείωσε ποτέ.
Λίγες μέρες πριν ολοκληρωθούν τα γυρίσματα, «βαφτίστηκε» εκπρόσωπος Τύπου της ΝΔ. Ετσι αντί να εμφανιστεί με την κάμερα εμφανίστηκε με τον Κώστα Καραμανλή. Από την ταβέρνα του Θανάση, σήμερα «Μυροβόλος Σμύρνη», πέρασε ο Κώστας Σημίτης με όλο το κυβερνητικό σχήμα. Τον έφερε ο Γιάννης Μαγκριώτης, που από την εποχή που ήταν γραμματέας του κόμματος στη Θεσσαλονίκη ήξερε καλά όλες τις γωνιές της Μοδιάνο. Ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ Ανδρέας Παπανδρέου ρωτούσε συνεχώς τον Γιάννη Γκλαβίνα τι τέλος πάντων είναι αυτή η αγορά για την οποία διάβαζε και άκουγε συνεχώς. Ομως δεν την επισκέφθηκε. Παλιές εικόνες, στιγμές μιας εποχής κατά την οποία η αριστοκρατική αγορά έγραφε κάθε μέρα πολλές δικές της ιστορίες.
Αδεια μαγαζιά
Σήμερα, στόρια κατεβασμένα, πεσμένοι σοβάδες, χαλασμένες αποχετεύσεις, σπασμένα τζάμια, σκουριασμένα κάγκελα, καμένες λάμπες, βρόμικα πατώματα, λιγοστές πεταμένες ντάνες από άδεια τελάρα, αλλά και ασυνήθιστη ησυχία, συνθέτουν την εικόνα της. Από τα 150 περίπου μαγαζιά που διαθέτουν οι 6 στοές, τα μισθωμένα δεν ξεπερνούν τα 60, αν και οι ιδιοκτήτες δεν ζητούν πλέον αέρα, ενώ τα ενοίκια έχουν πέσει. Μες στην αγορά έχουν απομείνει λίγα ψαράδικα, ένας δυο φούρνοι, δυο τρία κρεοπωλεία και εφτά οκτώ ουζερί. Τα υπόλοιπα ανοιχτά μαγαζιά βρίσκονται περιμετρικά. «Η ζήτηση είναι χαμηλή και το τελευταίο διάστημα έχουν γίνει μόνο 5-6 νέες μισθώσεις», σύμφωνα με τον δικηγόρο Μάρκο Τρέμμα, που εκπροσωπεί τους 59 ιδιώτες ιδιοκτήτες και ασκεί χρέη διαχειριστή της αγοράς. Ενας μάλιστα από τους νέους μισθωτές δεν άντεξε και έκλεισε μετά από έξι μήνες. Τα ενοίκια ξεκινούν από 500 ευρώ και μπορούν να φθάσουν μέχρι 3.000-4.000 ευρώ, ανάλογα με το σημείο.
«Ακόμη και μεις που είμαστε ανοιχτοί είμαστε έτοιμοι να κλείσουμε. Δεν βγαίνουμε πλέον. Πρέπει να πέσουν κι άλλο τα ενοίκια. Να γίνουν επιτέλους υποδομές για να έρθει κόσμος», λέει αφοπλιστικά ο κρεοπώλης Αρίστος Τσαλίκης.
«Πριν από μια δεκαετία δίπλα από μένα ήταν τρία κρεοπωλεία, ο Αθανασιάδης ο Φλώρος, εμείς, ο Καπνιάς, λίγο πιο κάτω υπήρχε καφενείο, αμέσως μετά ψωμάδικο, παρακάτω ψαράδικο και στο τέλος ένα ορθάδικο, όπου πίναμε κανένα ούζο. Τώρα έχω μείνει μόνος μου. Ολοι αυτοί είτε έφυγαν άλλοι πέθαναν, άλλοι γέρασαν, άλλοι βγήκαν στη σύνταξη και δεν υπήρχε συνέχεια. Παλαιότερα, όλοι όσοι ήταν μέσα στην αγορά είχαν κάποια οικονομική δυνατότητα και τα παιδιά τους τα σπούδασαν, δεν τα έβαλαν μέσα στη δουλειά τους. Για το λόγο αυτό δεν μπήκε νέος κόσμος», τονίζει. Αλλά και αυτοί που ήθελαν να δοκιμάσουν την τύχη τους στη Μοδιάνο, παίρνοντας ένα από τα μαγαζιά που έκλειναν, έφευγαν με άδεια χέρια, γιατί οι ιδιοκτήτες ζητούσαν αέρα και υψηλά ενοίκια.
Ταυτόχρονα, η μεταφορά της κρεαταγοράς πριν από περίπου δέκα χρόνια, το άνοιγμα πολλών σούπερ μάρκετ, σε συνδυασμό με την έλλειψη πάρκινγκ, έβλαψαν την αγορά και επιτάχυναν το μαρασμό της.
«Η αγορά εγκαταλείφθηκε από τους ιδιοκτήτες. Δεν βάζουν λεφτά, ενώ και το κράτος δεν τους πιέζει», υπογραμμίζει από την πλευρά του ο κυρ - Θανάσης, ιδιοκτήτης της ''Μυροβόλου Σμύρνης'' από το 1966. Οι ιδιοκτήτες πέρα από τα μισθώματα εισέπρατταν και ένα 20% επί του ενοικίου για τη συντήρηση της στοάς. Οταν ήταν νοικιασμένα τα μαγαζιά, ήταν σοβαρό ποσό, αλλά αυτοί άλλαζαν μόνο τις λάμπες και πλήρωναν έναν νυχτοφύλακα. «Οι καταστηματάρχες είναι πολύ πίσω στα μισθώματα, ενώ δεν καταβάλλουν και τα κοινόχρηστα», απαντά ο εκπρόσωπος των ιδιοκτητών. «Αν πλήρωναν αυτοί που νοίκιαζαν τότε θα βολευόταν η κατάσταση», λέει.
Ολοι οι καταστηματάρχες συμφωνούν ότι για να αναβιώσει η αγορά θα πρέπει να ανακαινιστούν οι στοές, να καθαριστούν, να βαφούν, να γίνει ένα νέο αποχετευτικό δίκτυο, αλλά και να πέσουν κι άλλο τα ενοίκια, έτσι ώστε να επενδύσουν νέοι επιχειρηματίες.
Αδιαφορία και μικροεπισκευές
Καμία ολοκληρωμένη μελέτη αναβάθμισης δεν έχει γίνει τα τελευταία 30 χρόνια παρόλο που το κτίριο της αγοράς Μοδιάνο έχει κριθεί διατηρητέο και βρίσκεται στην καρδιά της Θεσσαλονίκης..
Αν και η αγορά είναι ιδιωτική, το 43,62% ανήκει στην ΚΕΔ και το υπόλοιπο 56,38% ανήκει σε 60 συνιδιοκτήτες (μεταξύ των οποίων και η Ισραηλίτικη Κοινότητα) ούτε το δημόσιο αλλά ούτε και κάποιος φορέας της πόλης όπως ο κεντρικός δήμος, το πανεπιστήμιο ή το ΤΕΕ εκπόνησαν ποτέ κάποιο σχέδιο ανάπλασης της περιοχής παραδέχεται η καθηγήτρια αρχιτεκτονικής του Αριστοτέλειου Αλέκα Γερολύμπου. Μια προμελέτη έγινε το 1997, την περίοδο της Πολιτιστικής πρωτεύουσας αλλά και αυτή εγκαταλείφθηκε γρήγορα. Τα χρόνια που πέρασαν έγιναν κάποιες μικροεπισκευές στην οροφή της κλειστής αγοράς, τα λεφτά τέλειωσαν γρήγορα ο εργολάβος αποχώρησε, η σκαλωσιά εξαφανίστηκε και ένα κομμάτι του θόλου παραμένει ακόμη ξεσκέπαστο.
Αλλά και οι ιδιωτικές πρωτοβουλίες που κατά καιρούς εκδηλώθηκαν δεν καρποφόρησαν. «Έγιναν διάφορες προτάσεις τα τελευταία 3,5 χρόνια που διαχειρίζομαι την αγορά από ιδιώτες. Το καθεστώς όμως είναι ιδιότυπο και δυσκολεύει την κατάσταση» επιβεβαιώνει ο Μάρκος Τρέμας.
«Πριν 4 χρόνια είχε ενδιαφερθεί ο όμιλος Χαραγκιώνη ο οποίος ήθελε να αναπαλαιώσει την αγορά, χρησιμοποιώντας ίδια κεφάλαια και να την εκμεταλλευθεί για ένα χρονικό διάστημα. Τα νούμερα όμως δεν έβγαιναν και η πρόταση έμεινε στα χαρτιά» θυμάται ο γενικός γραμματέας του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης Χρήστος Νικολοπουλος. «Προσπάθεια αξιοποίησης του ακινήτου έχει κάνει και η Ισραηλίτικη κοινότητα σο παρελθόν. Σκόπευαν να δημιουργήσουν χώρο στάθμευσης στο υπόγειο και από πάνω να προσθέσουν ορόφους τους οποίους θα νοίκιαζαν ως γραφεία όμως τίποτα πάλι δεν προχώρησε». Το μεγαλύτερο πρόβλημα της Μοδιάνο είναι το τι θα γίνει υποστηρίζει από την πλευρά του ο μέχρι πρότινος πρόεδρος του Ρυθμιστικού Θεσσαλονίκης Λόης Παπαδόπουλος. Ο ίδιος είχε προτείνει την ενοποίηση του υπογείου της αγοράς μέχρι τα Λουτρά και τη δημιουργία αγοράς ντερλικατέσεν, όμως και αυτή η πρόταση κώλυσε. 
Η παλιά ατμόσφαιρα της Μοδιάνο
Γλέντια, πανηγύρια, στοιχήματα, μπουγέλα, συζητήσεις και πειράγματα μεταξύ καλλιτεχνών, πολιτικών δημοσιογράφων περιλάμβανε το καθημερινό μενού της παλιάς Μοδιάνο. Τούρκικες, αιγυπτιακές και άλλες εφημερίδες αφιέρωναν ολόκληρα ρεπορτάζ στο παρελθόν περιγράφοντας τις Σμυρνέικες βραδιές της Θεσσαλονίκης. Ένα μάλιστα από αυτά δεν ολοκληρώθηκε ποτέ θυμάται ο ιδιοκτήτης των Βομβιδίων Θανάσης Βαγιάτης. Τα γυρίσματα του Θοδωρή Ρουσόπουλου έμειναν στη μέση και δυο τρεις μήνες αργότερα ο γνωστός δημοσιογράφος εμφανίστηκε με τον Καραμανλή αυτήν τη φορά ως κυβερνητικός εκπρόσωπος
Η αγορά άρχισε να παίρνει τα πάνω της τα χρόνια της μεταπολίτευσης και τη δεκαετία 1980-1990 μεσουρανούσε. Την περίοδο εκείνη ξεκίνησε να πηγαίνει μια παρέα δημοσιογράφων ενώ λίγο αργότερα εμφανίστηκε ο Κωστής Μοσκώφ ο οποίος είχε πολύ υψηλές διασυνδέσεις. Έρχονταν καθημερινά πάντα με διαλεχτές παρέες. Τα Σάββατα γινόταν πανζουρλισμός. Το γλέντι ξεκινούσε μετά της 11 και το μεσημέρι επικρατούσε κομφούζιο θυμάται παλιός δημοσιογράφος, θαμώνας της Μοδιάνο. Μεθύσι και χορός έδιναν ιδιαίτερο χρώμα στην αγορά δημιουργώντας μια διονυσιακή γιορτή. Όπως εξηγεί ο Θανάσης Βαγιάτης τα «Βομβίδια» ήταν σημείο αναφοράς ενώ στρατηγικά βόλευε καθώς απέναντι βρίσκονταν τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ. Πολλές φορές οι δημοσιογράφοι καλούσαν προβεβλημένα στελέχη του κινήματος και τα «ξεφώνιζαν». Από τα «Βομβίδια» πέρασαν μεταξύ άλλων ο Γιώργος Γεννηματάς, ο Γιάννης Μαγκριώτης ο Θόδωρος Πάγκαλος, ο Κώστας Λαλιώτης, η Βάσω Παπανδρέου, ο Στέλιος Παπαθεμελής, ο Δημήτρης Γόντικας, ο Γιάννης Γκλαβίνας,. Από την Μοδιάνο ξεκίνησε και ο Άκης Τσοχατζόπουλος όπου ο πατέρας του διατηρούσε κατάστημα με τρόφιμα από την πλευρά της Ερμού. Ήταν μια μικρή εκκλησία του δήμου θυμάται παλιότερος.
Ιστορική ήταν και η δεξίωση του Φεστιβάλ Κινηματογράφου στην Μυροβόλο Σμύρνη πριν καμιά δεκαετία όπου 440 προσκεκλημένοι απ΄ όλο τον κόσμο πλημμύρησαν ένα βράδυ τις στοές. Ο Μοσκώφ τους είχε φέρει τότε θυμάται ο κυρ Θανάσης από τη Μυροβόλο. Αλλά και το γεύμα προς τιμήν του Κώστα Σημίτη μαζί με όλη την κυβέρνηση το 2002 έχει μείνει στην ιστορία.
«Την εποχή του χρηματιστηρίου όλα τα τραπέζια ήταν γεμάτα. Μου ζητούσαν γαρίδες, καραβίδες, γινόταν ένας χαμός. Αναρωτιόμουν τι συμβαίνει και από πού τα οικονομάνε» αναπολεί ο κυρ Θανάσης της Μυροβόλου. Η Μοδιάνο ήταν πολύ δημοφιλής και στους χώρους του πανεπιστημίου. Φοιτητές δρόσιζαν καθημερινά την ατμόσφαιρα της αγοράς με την παρουσία τους και πρόσθεταν το νεανικό κέφι σ΄ αυτό των άλλων.  
Προτάσεις για την επόμενη μέρα
Νέα ιστορία ετοιμάζεται να γράψει τους επόμενους 5-6 μήνες η Μοδιάνο. Καλαίσθητους πάγκους όπου κυρίες και συνταξιούχοι θα διαλέγουν οπωροκηπευτικά, ζαρζαβατικά, και μπαχάρια, τουρίστες και περαστικοί θα χαζεύουν την κλειστή αγορά αλλά και φωνές των μανάβηδων, των ψαράδων και των κρεοπωλών που θα πουλάν την φρέσκια πραμάτια τους φιλοδοξεί να δημιουργήσει στην εγκαταλελειμμένο σήμερα Μοδιάνο ο Οργανισμός Λαϊκών Αγορών Θεσσαλονίκης.
Το σχέδιο ανάπλασης που βρίσκεται στα σκαριά προβλέπει την αναπαλαίωση του ιστορικού μνημείου μέσα από διάφορες παρεμβάσεις καθώς και τη δημιουργία βασικών υποδομών. Ο Οργανισμός θα αναλάβει τα 80 περίπου καταστήματα που σήμερα είναι κλειστά και θα τα διαθέσει σε παραγωγούς και πωλητές που διαθέτουν άδεια για λαϊκή. Η αγορά θα λειτουργεί με διευρυμένο ωάριο ενώ κάθε μέρα θα αλλάζει ο πωλητής-έμπορος.
«Πριν 7-8 μέρες ήρθαμε σε συμφωνία με τους ιδιοκτήτες και αποφασίσαμε να προχωρήσουμε στη διαμόρφωσή της. Την άλλη βδομάδα θα έχουμε συναντήσεις στην Αθήνα για να βρούμε χρηματοδοτικό εργαλείο προκειμένου να υλοποιηθεί το πρόγραμμα. Στόχος μας είναι να ξαναζωντανέψουμε την αγορά» τονίζει στον «Α» ο πρόεδρος των λαϊκών αγορών Μιχάλης Πάππους, ξεκαθαρίζοντας ότι ο Οργανισμός θα σεβαστεί το κτίριο και θα προσπαθήσει να τονίσει την μοναδικότητά του.
«Θέλουμε να δυναμώσει το ιστορικό κέντρο, δημιουργώντας μια πρότυπη λαϊκή» τονίζει ο Χρήστος Νικολόπουλος στον οποίο ανήκει και η πατρότητα της ιδέας. «Προτείναμε στο δήμο αντί να φτιάξει νέες αγορές να αναλάβει τη διαχείριση της Μοδιάνο που έχει πολλά άδεια μαγαζιά Το μόνο αγκάθι που μπορεί να καθυστερήσει ή να μπλοκάρει τα πράγματα είναι το γεγονός της συγχώνευσης της λαϊκής αγοράς της Θεσσαλονίκης με την Αθήνα».
Την ύπαρξη της συγκεκριμένης πρότασης επιβεβαιώνει στον «Α» και ο Μάρκος Τρέμμας. Ξεκαθαρίζει ωστόσο ότι η πρόταση έχει γίνει σε προφορικό επίπεδο ενώ οι πρώτες αντιδράσεις των ιδιοκτητών είναι θετικές. Βέβαια περιμένουν να δουν το τελικό σχέδιο εκμετάλλευσης της αγοράς, καταλήγει. 
agelioforos.gr
13/10/12

Πέμπτη, Οκτωβρίου 11, 2012

Πριν ένα χρόνο κυνηγούσαν βουλευτές και τώρα κυνηγούν… Πακιστανούς στα πανηγύρια

Γράφει ο Γιάννης Παπαϊωάννου

Τέτοια εποχή πέρυσι οι νέοι κυνηγούσαν βουλευτές στα στενά και στις καφετέριες, γιαούρτωναν αβέρτα και παρήγαγαν event και video υλικο για μας στα social media.

Άλλες εποχές τότε. Γεμάτες χρώμα μουσική, φως, συνθήματα, συναισθήματα και ποιότητα. Μέρες γεμάτες χαρακτήρα. Μια εποχή που σε άφηνε να πιστέψεις ότι θα κυνηγούσαν κάποια στιγμή και τον τραπεζίτη ή τον πετρελαιά, τον μεγιστάνα και τον τροϊκανό. Μια εποχή που υπήρχε αντίδραση και ελπίδα.



Ένα χρόνο μετά οι ίδιοι οι νεολαίοι κατέληξαν να κυνηγάνε Πακιστανούς στα πανηγύρια να πλακώνονται μεταξύ τους χωρισμένοι με μαύρα και κόκκινα μπλουζάκια και…

Ευτυχώς να λες, γιατί θα μπορούσαν να βάλουν αυτά τα παιδιά να κυνηγούν κατσαρίδες και ποντίκια με λύσσα και μίσος. Να τα εξευτελίσουν τελείως! Να μας εξευτελίσουν τελείως σαν χώρα και σαν δομή και σαν γονιούς.

Όσο το θρεφτάρι μας σηκώνεται από τον καναπέ για να γίνει φασίστας και ρατσιστής στα 18 του ή για να πλακωθεί με φασίστες δεν έχουμε καμιά ελπίδα κύριοι!
Στα 40 της αυτή η γενιά “θρεφταριών” θα έχει μοιράσει την χώρα σε δυο μέρη μεταξύ των οποίων θα υπάρχει πολύ αίμα.

Καμιά αλλαγή δεν διαφαίνεται συνολικά για το έθνος.

Όλα πάνε απολύτως λάθος.

Θα γίνουμε σκόνη…


http://papaioannou-giannis.net/2012/10/03/

και

http://www.elzoni.gr/html/ent/972/ent.26972.asp

Σάββατο, Οκτωβρίου 06, 2012

Ο ελληνικός εγωκεντρισμός

Tου Αθανασιου Ελλις
Για την κατάντια της χώρας μας αποδίδουμε, ορθώς, τεράστιες ευθύνες στην πολιτική, επιχειρηματική -εγώ θα πρόσθετα και στη λεγόμενη πνευματική- ελίτ. Δεν είναι μόνον οι μίζες από προμήθειες του Δημοσίου, κυρίως στους εξοπλισμούς και την υγεία, και ο προκλητικός πλουτισμός κάποιων. Είναι, επίσης, η κρατική χρηματοδότηση ημετέρων, οι επιδοτήσεις ανύπαρκτων δράσεων και, φυσικά, οι διορισμοί συγγενών, φίλων και ψηφοφόρων, όπου αναπτύσσεται μια σχέση αμφίδρομη, καθώς συμμετέχουν ενεργά και οι πολίτες: από τους κρατικοδίαιτους μεγαλοεπιχειρηματίες, μέχρι τους απλούς υπαλλήλους ή αυτούς που δεν δικαιούνται αλλά λαμβάνουν συντάξεις.

Η αρχή που διαπερνάει όλες τις παραπάνω συμπεριφορές είναι κοινή: Θέλουμε όλο και περισσότερα, ακόμη και όταν δεν τα δικαιούμαστε. Πάντα για τον εαυτό μας και όχι για το κοινό καλό.
Στις παθογένειες που πλήττουν τη χώρα κυρίαρχο ρόλο έχει, δυστυχώς, ο εγωκεντρισμός που μας διακρίνει και η απουσία αλληλοστήριξης και αλληλεγγύης. Ακόμη και στην Αμερική, τη χώρα όπου η λειτουργία της κοινωνίας έχει οικοδομηθεί γύρω από το άτομο και τον σκληρό ανταγωνισμό, οι πολίτες επιδεικνύουν πολύ μεγαλύτερη ομαδικότητα. Οταν, δε, βρίσκονται μπροστά σε κίνδυνο συσπειρώνονται και αναδεικνύεται έντονα το στοιχείο της κοινωνικής αλληλεγγύης, όπως έδειξε με τον πιο επώδυνο τρόπο η 11η Σεπτεμβρίου, ιδιαίτερα στη Νέα Υόρκη. Δυστυχώς, παρά τη βαθιά κρίση που βιώνει η Ελλάδα παρατηρείται μια ενοχλητική έλλειψη στήριξης του διπλανού. Δεν μοιραζόμαστε, είμαστε ατομιστές. Αλλωστε, σε ποια άλλη χώρα ακούγεται καθημερινά το ρητορικό ερώτημα: «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;»

Οι επισημάνσεις αυτές ήρθαν στη σκέψη μετά την ανάγνωση της ενδιαφέρουσας και ταυτόχρονα ενοχλητικής ιστορίας που ακολουθεί, της οποίας την αυθεντικότητα δεν είμαι σε θέση να πιστοποιήσω, αλλά δεν νομζω ότι χρειάζεται. Αποδίδει, δυστυχώς, τη σημερινή ελληνική πραγματικότητα.

Ενας ανθρωπολόγος πρότεινε το ακόλουθο παιχνίδι στα παιδιά μιας αφρικανικής φυλής: Τοποθέτησε ένα καλάθι γεμάτο ζουμερά φρούτα δίπλα σε ένα δέντρο και είπε στα παιδιά ότι όποιο από αυτά φτάσει πρώτο στο καλάθι θα πάρει όλα τα φρούτα. Οταν τους έκανε το νεύμα για να τρέξουν, πιάστηκαν χέρι χέρι και ξεκίνησαν να τρέχουν όλα μαζί. Υστερα κάθησαν σ’ έναν κύκλο για να φάνε τα φρούτα. Οταν ρώτησε γιατί το έκαναν αυτό, αφού ένα από αυτά θα μπορούσε να είχε καρπωθεί όλα τα φρούτα, τα παιδιά απάντησαν ότι «δεν μπορούμε να είμαστε χαρούμενοι αν έστω ένας από εμάς είναι στενοχωρημένος!». Το μήνυμά τους ήταν: «Υπάρχω γιατί υπάρχουμε».

Εγινε το αντίστοιχο παιχνίδι και σε ένα γυμνάσιο χώρας-μέλους της Ευρωζώνης, με τη διαφορά ότι το καλάθι δίπλα στο δένδρο περιείχε ένα iPod, ένα iPad και ένα iPhone, πάλι με την εξήγηση ότι ο πρώτος τα παίρνει όλα. Οταν δόθηκε το σήμα για να τρέξουν, έπεσαν αγκωνιές, τρικλοποδιές, μπουνιές και τελικά το πιο μεγαλόσωμο παιδάκι έφτασε πρώτο και πήρε και τα τρία. Υστερα, μερικά παιδάκια κάθησαν γύρω από τον μεγαλόσωμο συμμαθητή τους και τον παρακολουθούσαν να χειρίζεται τα ηλεκτρονικά καλούδια με θαυμασμό, κάποια άλλα είχαν περικυκλώσει τον ανθρωπολόγο και διαμαρτύρονταν για τους άδικους κανόνες του παιχνιδιού, ενώ κάποια άλλα δέχθηκαν μοιρολατρικά την τύχη τους. Οταν ο ανθρωπολόγος συνήλθε και επέβαλε τη δέουσα τάξη, πλησίασε το παιδάκι που νίκησε και το ρώτησε γιατί κράτησε και τα τρία gadgets αντί να σκεφτεί να κρατήσει το ένα και να μοιράσει τα υπόλοιπα σε δυο φίλους του. Εκείνο του απάντησε κάτι ακαταλαβίστικο, αλλά από τις κινήσεις του προέκυπτε ότι αυτό που εννοούσε ήταν: «υπάρχω για να ζω σε βάρος των υπολοίπων, συγγενών, συμμαθητών, ντόπιων ή ξένων, και το βρίσκω απολύτως φυσικό».

Το σχολείο του πειράματος βρίσκεται στην Ελλάδα, μια χώρα που ουσιαστικά έχει χρεοκοπήσει οικονομικά την τελευταία διετία. Ηθικά, δε, πολλά χρόνια πριν.

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_04/10/2012_464453

4/10/12

Κυριακή, Σεπτεμβρίου 30, 2012

Θράσος, Νονοί και Παρακμή!



Διαβάζω προσεκτικά, αναλυτικά και επισταμένως τις τελευταίες δύο εβδομάδες οικονομικό και πολιτικό τύπο, ενώ παρακολουθώ με επιμέλεια την ιεράρχηση και τον τρόπο προβολής των ειδήσεων από ορισμένους τηλεοπτικούς σταθμούς. Είναι εντυπωσιακό: την ώρα που στην κοινωνία επικρατούν θλίψη και κατήφεια, στην αγορά επικρατούν χαμόγελα και ικανοποίηση, επειδή «ξαναρχίζουν οι δουλειές».

Το παλαιό σύστημα,που έχει προεξοφλήσει ήδη την επιμήκυνση και την παραμονή της χώρας στο ευρώ, τρέχει για να καταλάβει τις επίκαιρες θέσεις τώρα που... ξεκινούν οι αποκρατικοποιήσεις. Τα ρεπορτάζ που δημοσιεύονται για την ιδιωτικοποίηση τον ΟΠΑΠ, της ΔΕΠΑ και άλλων δημόσιων οργανισμών περιέχουν κωδικοποιημένα σήματα προς την κυβέρνηση, η οποία προς το παρόν αρέσκεται να παρατηρεί τις αψιμαχίες των ενδιαφερομένων.

Έχω δύο παρατηρήσεις:


  • Η Ελλάδα, πλην ελάχιστων σαβούρων εξαιρέσεων, όπως τα λιμάνια, η «εμπορική τράπεζα» και ο ΟΤΕ, που δόθηκαν στους Κινέζους, στους Γάλλους και τους Γερμανούς σχετικά εύκολα,επειδή δεν υπήρχε ενδιαφέρον ατό τους τοπικούς νονούς (γι' αυτό και δεν πολεμήθηκαν), στις δεκαετίες που έφυγαν ουδέποτε έγινε σοβαρός επενδυτικός προορισμός.
  • Οι ξένοι επενδυτές γνώριζαν πολύ καλά από τις εκθέσεις των πρεσβειών τους τη σχέση διαπλοκής, καμιά φορά και συγγένειας πρώτου βαθμού, του τοπικού πολιτικού συστήματος με την επιχειρηματική τάξη της χώρας. Είχαν επίγνωση ότι αν δεν υποταχτούν και δεν συνεταιριστούν με τους τοπικούς νονούς, που λυμαίνονταν τις προμήθειες τον δημόσιου τομέα,δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση να δουν στον ήλιο μοίρα. Ακόμη και η κραταιά «ζίμενς», που είχε αγοράσει με μίζες όλο τον πλανήτη, στην Ελλάδα υπέκυψε και συμμάχησε με τοπικό εταίρο προκειμένου να μπει στις προμήθειες -τον ΟΤΕ.
Η δημιουργία αυτού τον κλειστού κλαμπ εκτελεστικής εξουσίας-αγο­ράς-μέσων ενημέρωσης (και συνδικαλιστών,οι οποίοι «κρατούσαν το φανάρι» για να εξασφαλίζονται οι απαραίτητες σιωπές,είναι μία από τις αιτίες που οδήγησαν την Ελλάδα στην καταστροφή και στο υπέρογκο δημόσιο χρέος.
Με λύπη διαπιστώνω ότι αυτή η ίδια μαφία, που άρπαξε τον πλούτο των Ελλήνων από το χρηματιστήριο, ξεκοκάλισε όλα τα κοινοτικά πλαίσια στήριξης και άρπαξε όλες τις δουλειές, κοπιάζει και πάλι στο τραπέζι για να διεκδικήσει το μερίδιό της. Και κοπιάζει με τρόπο που μαρτυρεί ότι θέλει να αποκλείσει και τις νέες δυνάμεις τον ελληνικού επι­χειρείν αλλά και τους ξένους -ανεπιθύμητους- επενδυτές.

Είναι πραγματικά μελαγχολικό να βλέπεις τους τραπεζίτες (όχι όλους βεβαίως), τους μιντιάρχες, τους επιχειρηματίες που είχαν αποφασιστική συμβολή στην καταστροφή της ελληνικής οικονομίας όχι μόνο να διασώζονται, όχι μόνο να μην την πληρώνουν, όχι απλώς να μένουν στο παιχνίδι, αλλά να επιδιώκουν με θράσος την ενίσχυση των ερεισμάτων τους στο νέο και υπό διαμόρφωση σύστημα. Αυτοί που σε άλλες χώρες θα είχαν υποστεί τον εξοστρακισμό σήμερα διεκδικούν την επιβράβευση για τις ανομίες τους, Πώς αλλιώς να το πω για να καταλήξω! Οα είναι σκάνδαλο και μάλιστα μέγα αν ο λαός, που ελάχιστα έφταιξε, πληρώσει όλο το μάρμαρο με αιματηρές θυσίες και οι κατεξοχήν υπαίτιοι για τον όλεθρο ενισχυθούν δοξαζόμενοι. Σε περίπτωση που αυτό συμβεί, δεν έχουμε πετύχει τίποτε. Και να τη γλιτώσουμε, αν αυτό το σύστημα δεν ηττηθεί, αργά ή γρήγορα η παρακμή θα επιστρέψει δριμύτερη.

(από www.ppol.gr)

http://www.energia.gr/article.asp?art_id=62206

29/9/12

Οι νεκροί Έλληνες στα μακεδονικά χώματα σάς κοιτούν με οργή

«Παριστάνετε τα "καλά παιδιά" ελπίζοντας στη στήριξη του διεθνή παράγοντα για να παραμείνετε στην εξουσία», ήταν η κατηγορία πο...