Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα γνώση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα γνώση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή, Ιουνίου 26, 2016

Κυπριακός γύρος αδειοδότησης και τα "δεδομένα" της Ελλάδας

Όταν βλέπουμε πώς εξελίσσεται ο τρίτος γύρος αδειοδότησης στη Κύπρο είναι αναμενόμενο να κάνουμε συγκρίσεις με τα δεδομένα της Ελλάδας, αλλά θα ήταν ένα τεράστιο λάθος διότι η διαφορά των απόψεων των κυβερνήσεων είναι τόσο ριζικές που το όλο πλαίσιο είναι στημένο από την ελληνική πλευρά.

Κυριακή, Φεβρουαρίου 07, 2016

Η αξιοποίηση της ΑΟΖ: Αν δεν βλέπουν τα 200 ΝΜ, πώς θα δουν τα 12ΝΜ.

Η αξιοποίηση της ΑΟΖ πρέπει να είναι στο πρόγραμμα κάθε ελληνικού κόμματος αν θέλει πραγματικά να μας πείσει ότι θέλει να παλέψει για την πατρίδα μας. Διότι αν αποφεύγουν να μιλούν για τα κυριαρχικά μας δικαιώματα, πώς θα μιλήσουν για την εθνική μας κυριαρχία. Αν δεν βλέπουν τα 200 ΝΜ, πώς θα δουν τα 12ΝΜ.

Πέμπτη, Ιανουαρίου 07, 2016

Όλο και μεγαλύτερα προβλήματα

Με το λεγόμενο προσφυγικό θα αντιμετωπίσουμε όλο και μεγαλύτερα προβλήματα λόγω της άγνοιας των περισσότερων για την πραγματική κατάσταση των εξελίξεων και των δεδομένων. Ήδη η απλή μετακίνηση ή ακόμα και μεταφορά ενός μεγάλου πληθυσμού προκαλεί προβλήματα εφοδιαστικής αλυσίδας. 

Σάββατο, Αυγούστου 16, 2014

Ατομική βούληση στις αποικίες άγριων μελισσών

THE ECONOMIST
Τα κοινωνικά έντομα συχνά υποτιμώνται ως σκλάβοι του συλλογικού πνεύματος της κυψέλης. Ομως το κάθε μέλος της αποικίας έχει εγκέφαλο και είναι τεχνικά ικανό να πάρει τις δικές του αποφάσεις. Πράγματι, διάφορες έρευνες έχουν δείξει ότι έντομα όπως για παράδειγμα μυρμήγκια ή μέλισσες, μερικές φορές αγνοούν την κοινή πληροφορία υπέρ της ατομικής τους γνώσης. Αυτό που τα ωθεί να δράσουν ανεξάρτητα αποτελεί μυστήριο. Νέες επιστημονικές έρευνες δείχνουν ότι όταν υπάρχει πρόσβαση σε μία νόστιμη πηγή τροφής, η νοοτροπία της κυψέλης αγνοείται απροκάλυπτα.

Η ανακάλυψη έγινε από την Ελουίζ Λιντμπίτερ, που εργαζόταν τότε στη Ζωολογική Εταιρεία του Λονδίνου, και την Κλερ Φλόρεντ από το Πανεπιστημιακό Κολέγιο του Λονδίνου, οι οποίες μελέτησαν τον τρόπο με τον οποίο οι άγριες μέλισσες συλλέγουν το νέκταρ. Τα έντομα έχουν ποικίλους τρόπους να μoιράζονται πληροφορίες. Τα μυρμήγκια αποκτούν κοινωνικές πληροφορίες σχετικά με τις διαθέσιμες πηγές τροφής ακολουθώντας χαρακτηριστικά των χημικών ουσιών που αφήνουν τα πόδια άλλων μυρμηγκιών, ενώ οι μέλισσες μαθαίνουν για τις πηγές τροφής μελετώντας τους χορούς των άλλων μελών της κυψέλης.
Ομοίως, και οι άγριες μέλισσες, έχουν τη δική τους τεχνική. Πληροφορούνται για τα νέα αποθέματα νέκταρ παρακολουθώντας τα αρώματα των λουλουδιών στη φωλιά της αποικίας και μετά αναζητούν τις ίδιες μυρωδιές έξω από αυτή. Αυτή η παρατήρηση οδήγησε τη δρα Λιντμπίτερ και την κ. Φλόρεντ στην υπόθεση ότι αν παρέμβουν στις μυρωδιές που απαντώνται μέσα στις αποικίες, θα μπορούσαν να ανακαλύψουν τι ωθεί τις άγριες μέλισσες στην αγνόηση των κοινωνικών πληροφοριών υπέρ της προσωπικής τους γνώσης.
Για να διαπιστώσουν κάτι τέτοιο, οι ερευνήτριες έδωσαν σε 42 σημασμένες άγριες μέλισσες δύο μέρες να εξερευνήσουν έναν πειραματικό κήπο. Μέσα σε αυτόν τον κήπο, υπήρχαν επτά τεχνητά λουλούδια στη μορφή κίτρινων δίσκων αφρού, εμποτισμένα με το αιθέριο έλαιο γερανιού, ενώ επίσης περιείχαν 50 μικρολίτρα διαλύματος ζάχαρης που θύμιζε νέκταρ. Αφού ολοκλήρωσαν την κατατόπισή τους στον χώρο, επιλέχθηκαν τυχαία κάποιες μέλισσες τη στιγμή που έβγαιναν στον κήπο για αναζήτηση τροφής. Οι μισές από αυτές, επιστρέφοντας στην αποικία για να εναποθέσουν το νέκταρ που συνέλεξαν, βρήκαν τη φωλιά τους όπως ακριβώς την είχαν αφήσει: γεμάτη με άρωμα από γεράνια. Οι άλλες μισές όμως επέστρεψαν σε μία αποικία η οποία είχε τεχνητά εμποτιστεί με αιθέριο έλαιο λεβάντας, ακριβώς όπως θα την έβρισκαν αν τα υπόλοιπα μέλη της κυψέλης συνέλεγαν νέκταρ από λουλούδια λεβάντας.
Ο αρωματισμένος κήποςΟταν στη συνέχεια οι άγριες μέλισσες ξαναβγήκαν για αναζήτηση τροφής στον κήπο, συνάντησαν, εκτός από τα επτά τεχνητά αρωματισμένα λουλούδια με λάδι γερανιού, επτά νέα τεχνητά λουλούδια με άρωμα λεβάντας. Αυτή τη φορά, μόνο τα λουλούδια λεβάντας περιείχαν διάλυμα ζάχαρης. Η διαδικασία αυτή αποτελεί αναπαράσταση μιας συνηθισμένης κατάστασης κατά την οποία μερικά είδη φυτών ανθίζουν τη στιγμή που τα λουλούδια άλλων φυτών μαραίνονται.
Οπως και πριν, όλες οι 42 άγριες μέλισσες κατευθύνθηκαν προς τα λουλούδια με άρωμα γερανιού, ανεξαρτήτως του αρώματος που είχαν συναντήσει στην αποικία τους. Συγκεκριμένα, όλες οι μέλισσες, εκτός από δύο, επισκέφθηκαν τα λουλούδια με άρωμα γερανιού έξι με οκτώ φορές πριν τελικά αποφασίσουν να δοκιμάσουν την τύχη τους στα λουλούδια με άρωμα λεβάντας.
Οπως αναφέρουν οι ερευνητές στο τεύχος του Ιουλίου του επιστημονικού περιοδικού Behavioural Ecology and Sociobiology, η κοινωνική πληροφορία που αποκτάται στην αποικία φαίνεται να παίζει μόνο μικρό ρόλο στον προσδιορισμό του πόσο γρήγορα οι άγριες μέλισσες άλλαζαν την πηγή τροφής τους, από το γεράνι στη λεβάντα.
Οι άγριες μέλισσες, οι οποίες προέρχονταν από την αποικία που ήταν αρωματισμένη με λεβάντα, μετά την πρώτη επίσκεψή τους σε φυτό λεβάντας, το 80% των λουλουδιών που διαδοχικά επισκέφθηκαν ήταν αρωματισμένα με λεβάντα. Την ίδια στιγμή οι μέλισσες που προέρχονταν από την αποικία με άρωμα γερανιού, μετά την πρώτη επίσκεψή τους σε φυτό λεβάντας, το 60% των λουλουδιών που επισκέπτονταν ήταν λεβάντα.
Γνώση και κίνδυνοιΟ ακριβής όμως λόγος που οι άγριες μέλισσες αγνόησαν περίτρανα την κοινωνική πληροφορία σχετικά με τη λεβάντα και τόσο ακλόνητα επέμειναν στην προσωπική τους γνώση σχετικά με το ότι τα γεράνια προσφέρουν περισσότερη τροφή, ακόμα και όταν κάτι τέτοιο δεν ίσχυε πια, προβλημάτισε τις ερευνήτριες. Η δρ Λιντμπίτερ και η κ. Φλόρεντ αναρωτήθηκαν μήπως τα έντομα έχουν έμφυτη προτίμηση στα γεράνια έναντι της λεβάντας, όμως συμπληρωματικά πειράματα απέδειξαν ότι κάτι τέτοιο δεν αληθεύει.
Η δρ Λιντμπίτερ υποθέτει ότι η εκμάθηση ενός νέου δρόμου αναζήτησης τροφής ίσως να εκθέτει τις άγριες μέλισσες σε κινδύνους που θα μπορούσαν να αποφύγουν αν απλά επέστρεφαν στα λουλούδια που είχαν ήδη προσωπικά επισκεφθεί, και σε αυτό πιθανώς να οφείλεται η αντίστασή τους να ακολουθήσουν νέες πληροφορίες αναζήτησης τροφής. Oι φωλιές των άγριων μελισσών, όπως φαίνεται, χαρακτηρίζονται από περισσότερη ατομικότητα απ’ ό,τι είχε συνειδητοποιήσει κανείς μέχρι σήμερα.

[kathimerini.com.cy]
16/8/14

Τρίτη, Απριλίου 16, 2013

Αυξάνονται οι φωνές κατά της βιοπειρατείας....

Πυκνώνουν οι καταγγελίες προς την ΕΕ για ελλιπή αντιμετώπιση της «βιοπειρατείας», της χρήσης δηλαδή σπάνιων φυτών από τη φαρμακοβιομηχανία χωρίς οι ντόπιοι καλλιεργητές να αποκομίζουν κανένα κέρδος.
Η «βιοπειρατεία» είναι ένα φαινόμενο που παρατηρείται κατά κόρον στις αναπτυσσόμενες χώρες. Εδώ και πολλές δεκαετίες η βίγκα (Catharanthus roseus) ή μυρτιά της Μαδαγασκάρης χρησιμοποιείται στην Αφρική ως η κύρια δραστική ουσία για φάρμακα που αντιμετωπίζουν σοβαρές ασθένειες όπως τη λευχαιμία, διότι επιφέρει στον οργανισμό μείωση των λευκών αιμοσφαιρίων. Στις Φιλιππίνες η ίδια ουσία χρησιμοποιείται συχνά από φαρμακοβιομηχανίες ως συστατικό σε κατασταλτικά της όρεξης.

Τα κέρδη που αποκομίζουν οι εταιρίες παραγωγής φαρμάκων από την εκμετάλλευση αντίστοιχων, σπάνιων φυτών στις αναπτυσσόμενες χώρες είναι τεράστια. Την ίδια στιγμή οι τοπικοί πληθυσμοί, που πρώτοι διαπίστωσαν τις θεραπευτικές ιδιότητες των φυτών που χρησιμοποιήθηκαν μετέπειτα από μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες, δεν απολαμβάνουν οικονομικά οφέλη. Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα απαγορεύεται -λόγω των προστατευμένων δικαιωμάτων πατέντας των φαρμακοβιομηχανιών- να αξιοποιούν παράλληλα και οι τοπικοί καλλιεργητές με οποιονδήποτε τρόπο τα ίδια φυτά με θεραπευτικές ιδιότητες. Για τον λόγο αυτό, πολλοί οργανισμοί για την προστασία των δικαιωμάτων ιθαγενών πληθυσμών κάνουν έκκληση στα ευρωπαϊκά όργανα και στις κυβερνήσεις των 27 κρατών μελών της ΕΕ για λήψη αμεσων μέτρων κατά του φαινομένου της «βιοπειρατείας».

Ελλιπής αντιμετώπιση

Για την αντιμετώπιση της βιοπειρατείας ήδη τον Οκτώβριο του 2010 θεσπίστηκε το Πρωτόκολλο της Ναγκόγια. Ανάμεσα στους στόχους του είναι και ο δικαιότερος καταμερισμός των κερδών από την εκμετάλλευση θεραπευτικών φυτών στους ντόπιους πληθυσμούς, οι καλλιέργειες των οποίων χρησιμοποιηθήκαν από τις φαρμακοβιομηχανίες ως δραστικές ουσίες για την παραγωγή φαρμάκων.
«Το Πρωτόκολλο της Ναγκόγια δεν εφαρμόζεται αποτελεσματικά από τις ευρωπαϊκές χώρες» υποστηρίζει ο Σβεν Μπίλμπιγκ από τον οργάνωση «Bread for the World». Για να τεθεί σε πλήρη ισχύ πρέπει να υπογραφεί από 50 χώρες. Έως τώρα μόνο 15 χώρες το έχουν ενσωματώσει στις εθνικές τους νομοθεσίες. Η Ελλάδα είχε υιοθετήσει το Πρωτόκολλο της Ναγκόγια ήδη από νωρίς με στόχο τον ισόρροπο και δίκαιο καταμερισμό των πλεονεκτημάτων που προκύπτουν από τη χρήση θεραπευτικών φυτών.
Μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση

Πολλοί μη κυβερνητικοί οργανισμοί διαπιστώνουν ότι υπάρχουν κενά στις ευρωπαϊκές οδηγίες για την εφαρμογή του Πρωτοκόλλου της Ναγκόγια. Προτείνουν να επιβληθεί στις αιτήσεις των φαρμακοβιομηχανιών για αναγνώριση της πατέντας, η πλήρης καταγραφή της προέλευσης των συστατικών, συνοδευόμενη από μία πιστοποίηση της εταιρίας ότι απέκτησε τις ουσίες αυτές με δίκαιο και νόμιμο τρόπο. Υποστηρίζεται μάλιστα ότι η ΕΕ οφείλει να βοηθήσει τις αναπτυσσόμενες χώρες ώστε να δημιουργήσουν τα θεσμικά εργαλεία που θα τους επιτρέψουν να επωφεληθούν πλήρως από την εκμετάλλευση του φυσικού πλούτου τους.
«Πρέπει να εντείνουμε τις δράσεις για την ενημέρωση των πολιτών στις αναπτυσσόμενες χώρες σχετικά με το φαινόμενο της βιοπειρατείας. Την ίδια στιγμή οφείλουμε να ευαισθητοποιήσουμε περισσότερο τους καταναλωτές ώστε όταν καταναλώνουν φάρμακα να γνωρίζουν πως ίσως προέρχονται από βιοπειρατεία», τονίζει ο Γιοκ Λι Τσε από Δίκτυο του Τρίτου Κόσμου.
Rachel Baig / Ηλίας Αντωνιάδης
Υπ. Σύνταξης: Δήμητρα Κυρανούδη
.dw.de
15/4/13
--
-
ΣΧΕΤΙΚΑ:

Δευτέρα, Ιανουαρίου 14, 2013

Βιοπειρατεία: απειλή για την ανάπτυξη

Η λεγόμενη βίγκα (Catharanthus roseus) της Μαδαγασκάρης δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό λουλούδι, όμως αποτελεί σήμερα τη βάση για φάρμακα που αντιμετωπίζουν σειρά σοβαρών ασθενειών από το λέμφωμα μέχρι τη λευχαιμία και δεν είναι παρά ένα παράδειγμα της χρήσης εξωτικών φυτών από τη σύγχρονη φαρμακοβιομηχανία. 
Μόνο που οι τοπικοί πληθυσμοί, που συχνά πρώτοι διαπίστωσαν τις θεραπευτικές ιδιότητες των φυτών ουδέν κέρδος αποκομίζουν. Συχνά μάλιστα ισχύει το αντίθετο...



Αυτή είναι η λεγόμενη "βιοπειρατεία" που εξετάζει το ΕΚ στην ολομέλεια στις 14 και 15 Ιανουαρίου, με βάση έκθεση και ψήφισμα της Γαλλίδας ευρωβουλευτού των Πρασίνων, Catherine Grèze, για την προστασίατων δικαιωμάτων των τοπικών πληθυσμών που εγκρίθηκε στις 6 Δεκεμβρίου από την επιτροπή Ανάπτυξης.

Η βιοπειρατεία....
Οι φαρμακοβιομηχανίες αντλούν συχνά γνώση από τις παραδοσιακές κοινωνίες στην αναζήτηση νέωνδραστικών ουσιών, τις οποίες στη συνέχεια αναπαράγουν και αναπτύσσουν χημικά για να καταλήξουν σε φάρμακα τα οποία, φυσικά, καλύπτονται από δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας.

Αυτό με τη σειρά του σημαίνει μηδενικό κέρδος για τους ντόπιους ή ακόμα και η χειρότερη τύχη του να τους απαγορευθεί, λόγω των δικαιωμάτων, να αξιοποιήσουν καθ' οιονδήποτετρόπο το "δικό τους" φυτό, είτε έχει θεραπευτικές είτε άλλεςιδιότητες.

... και πώς αντιμετωπίζεται
Η βιοπειρατεία, είναι προφανές, βλάπτει την οικονομική πρόοδο των αναπτυσσόμενων χωρών σε βαθμό που να έχει γίνει σοβαρό ζήτημα στις προσπάθειες καταπολέμησης της φτώχειας, ειδικά καθώς η ευρωπαϊκή νομοθεσία περισσότερο προστατεύει σήμερα τη σύγχρονη έρευνα παρά την παραδοσιακή γνώση.

Η έκθεση Grèze προτείνει έτσι σειρά μέτρων υπέρ των αναπτυσσόμενων χωρών στον τομέα αυτό και μεταξύ άλλων την υιοθέτηση του Πρωτοκόλλου της Ναγκόγια για τον δικαιότερο επιμερισμό των κερδών σε τέτοιες περιπτώσεις.

Εξ' ίσου σημαντική είναι η πρόταση να επιβληθεί, στις αιτήσεις για αναγνώριση δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας, η πλήρης καταγραφή της προέλευσης των συστατικών, συνοδευόμενη από πιστοποίηση της εταιρίας ότι απέκτησε τις ουσίες αυτές με δίκαιο και νόμιμο τρόπο.

Τέλος, σημειώνεται ότι η ΕΕ οφείλει να βοηθήσει τις αναπτυσσόμενες χώρες να δημιουργήσουν τα θεσμικά εργαλεία που θα τους επιτρέψουν να επωφεληθούν πλήρως του βιολογικού πλούτου τους.

Η έκθεση παρουσιάζεται στην ολομέλεια και κατατίθεται για για συζήτηση αργά το απόγευμα της Δευτέρας 14 Ιανουαρίου και για να τεθεί σε ψηφοφορία την επομένη.

Το άρθρο αυτο δημοσιεύθηκε αρχικά στις 6 Δεκεμβρίου
 .europarl.europa.eu
14/1/13

Πέμπτη, Δεκεμβρίου 27, 2012

Η περιβαλλοντική αλλαγή μας έκανε έξυπνους;

Ουάσινγκτον 
Μπορεί το γεγονός ότι είμαστε έξυπνοι να οφείλεται σε μια σειρά από αλλαγές στο περιβάλλον; Αυτό υποστηρίζει μια ομάδα ερευνητών που, ανατρέποντας την κρατούσα θεωρία, διαπίστωσε ότι, σε μια περίοδο-κλειδί στην πορεία της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους, το περιβάλλον στο οποίο ζούσαν οι πανάρχαιοι πρόγονοί μας άλλαζε συνεχώς ριζικά. Η ανάγκη προσαρμογής σε αυτές τις ακραίες μεταβολές, λένε οι ειδικοί,  πυροδότησε την ανάπτυξη ιδιαίτερων γνωσιακών και νοητικών ικανοτήτων στους πρώτους ανθρώπους.
Συγκεκριμένα οι αναλύσεις τους έδειξαν ότι την εποχή της εμφάνισης του άμεσου προγόνου μας, του Homo erectus, η Αφρική δεν «βίωνε» μια παρατεταμένη περίοδο ξηρασίας διάρκειας εκατομμυρίων ετών, όπως εθεωρείτο ως τώρα. Αντιθέτως, γνώριζε πολύ συντομότερες υγρές και ξηρές περιόδους που εναλλάσσονταν μεταξύ τους με αποτέλεσμα το τοπίο να μεταβάλλεται συνεχώς ανά μερικές γενεές από ξηρή σαβάνα σε πλούσιους δασότοπους και το αντίστροφο, αναγκάζοντας τα ανθρωποειδή που ζούσαν εκεί να αναπτύξουν νέες δεξιότητες για να μπορέσουν να επιβιώσουν.

Στη σαβάνα της Τανζανίας
Οι ερευνητές από τα πανεπιστήμια Penn State και Rutgers μελέτησαν ιζήματα από το Φαράγγι Ολντουβάι της Τανζανίας. Το φαράγγι αυτό, το οποίο βρίσκεται στο ανατολικό άκρο της Πεδιάδας Σερενγκέτι, θεωρείται η «κοιτίδα» της ανθρωπότητας, αφού εκεί έχουν βρεθεί τα απολιθώματα μερικών από τα αρχαιότερα ανθρωποειδή. Οι επιστήμονες επικέντρωσαν κυρίως το ενδιαφέρον τους σε υπολείμματα κεριών από φύλλα προκειμένου να διαπιστώσουν τι φυτά ευδοκιμούσαν στην περιοχή σε συγκεκριμένες χρονικές περιόδους πριν από περίπου δυο εκατομμύρια χρόνια, την εποχή δηλαδή κατά την οποία εμφανίστηκε ο Homo erectus.
«Εξετάσαμε τα κεριά των φύλλων επειδή είναι ανθεκτικά και διατηρούνται καλά μέσα στα ιζήματα» εξήγησε η Κάθριν Φρίμαν, καθηγήτρια βιογεωχημείας στο Penn State και εκ των επικεφαλής της μελέτης, η οποία δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Proceedings of the National Academy of Sciences».
Η εξέταση των δειγμάτων με αέρια χρωματογραφία και φασματομετρία μάζας καθώς και η ανάλυση των ισοτόπων άνθρακα έδειξαν ότι το περιβάλλον στο Φαράγγι Ολντουβάι γνώριζε για μια μακρά χρονική περίοδο μεγάλα «σκαμπανεβάσματα»: για ένα διάστημα κυριαρχούσε η ανοιχτή σαβάνα με τη χαμηλή βλάστηση αλλά αμέσως μετά αυτή έδινε τη θέση της σε «κλειστά» πυκνά δάση. Αυτή η εναλλαγή, όπως διαπιστώθηκε, σημειώθηκε περίπου πέντε ως έξι φορές μέσα σε διάστημα 200.000 χρόνων.
Ανατροπή της «Μεγάλης Ξηρασίας»
Τα ευρήματα αυτά έρχονται σε πλήρη αντίθεση με την κρατούσα άποψη η οποία θεωρούσε ότι την εποχή των πρώτων ανθρωποειδών η Αφρική βρισκόταν σε μια παρατεταμένη περίοδο προοδευτικής ξηρασίας – γνωστή ως η «Μεγάλη Ξηρασία» – η οποία διήρκεσε τρία εκατομμύρια χρόνια. «Τα δεδομένα μας όμως δείχνουν ότι δεν επρόκειτο για μια τεράστια, προοδευτική πορεία προς την ξηρασία, αντιθέτως το περιβάλλον ήταν εξαιρετικά μεταβλητό» τόνισε η δρ Φρίμαν.
Από την πλευρά του ο Κλέιτον Μαγκίλ, τελειόφοιτος στις γεωλογικές επιστήμες στο Penn State και εκ των συντελεστών της μελέτης, επεσήμανε ότι η «ποικιλία» των εμπειριών εξαιτίας της μεταβολής των περιβαλλοντικών συνθηκών μπορεί να πυροδοτήσει την ανάπτυξη των γνωσιακών ικανοτήτων – μια άποψη η οποία είναι διαδεδομένη στους ανθρωπολόγους.
«Οι πρώτοι άνθρωποι περνούσαν από το να έχουν στη διάθεσή τους δέντρα στο να έχουν στη διάθεσή τους μόνο χόρτα μέσα σε μόλις 10 ως 100 γενιές και η διατροφή τους θα πρέπει να άλλαζε αναλόγως» ανέφερε. «Οι μεταβολές στη διαθεσιμότητα της τροφής, στο είδος της τροφής ή στον τρόπο απόκτησής της μπορούν να πυροδοτήσουν εξελικτικούς μηχανισμούς για την αντιμετώπιση αυτών των αλλαγών. Το αποτέλεσμα μπορεί να είναι η αύξηση του μεγέθους του εγκεφάλου και της γνωσιακής ικανότητας, αλλαγές στην κίνηση, ακόμη και κοινωνικές αλλαγές».
Για να στηρίξει ακόμη περισσότερο τα ευρήματά της η ομάδα, στην οποία συμμετείχε επίσης η Γκέιλ Ασλεϊ, καθηγήτρια γεωλογικών και πλανητικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο Rutgers, ανέπτυξε στατιστικά και μαθηματικά μοντέλα τα οποία συσχετίζουν τις μεταβολές που αποκάλυψαν τα ιζήματα με τη θερμοκρασία του νερού των γύρω ωκεανών όπως και με τις μεταβολές στην τροχιά της Γης (τους λεγόμενους «κύκλους του Μιλάνκοβιντς») που έχουν ως αποτέλεσμα την αυξομείωση της ηλιοφάνειας του πλανήτη.
.tovima.gr
27/12/12
---

 

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 24, 2012

Χειμερινή Ερευνητική Αποστολή στο ΒΑ Αιγαίο

Σε μια εποχή που μας έχει καταβάλει, όχι μόνο η κρίση, αλλά και ένα γενικευμένο κλίμα απαισιοδοξίας, συχνά ξεχνάμε ότι έχουμε την τύχη να ζούμε σε μία από τις ωραιότερες χώρες της Ευρώπης. Το Ινστιτούτο Θαλάσσιας Προστασίας «Αρχιπέλαγος» προσπαθώντας, παρ’ όλες τις δυσκολίες, να ανταποκριθεί στους στόχους που έχει αναλάβει εδώ και περισσότερο από μία δεκαετία, συνεχίζει τη δράση του για την ανάδειξη και προστασία της σπάνιας βιοποικιλότητας των θαλασσών μας, την οποία κινδυνεύουμε να αφανίσουμε προτού καν την ανακαλύψουμε.

Στην στόχευση του «Αρχιπελάγους» για προστασία, ανάδειξη και ορθολογιστική διαχείριση του σπάνιου πλούτου των Ελληνικών θαλασσών και ειδικότερα του Αιγαίου, ανταποκρίνονται με ζέση Έλληνες και Ξένοι επιστήμονες και ερευνητές, αλλά και εθελοντές πολλαπλών ειδικοτήτων, οι οποίοι -από κάθε μεριά του πλανήτη- έρχονται στο Αιγαίο για να πλαισιώσουν το σημαντικό έργο που επιτελείται από την ερευνητική ομάδα του Ινστιτούτου. Ανεκτίμητη βοήθεια προσφέρουν και Πανεπιστημιακά Ιδρύματα διαφόρων χωρών καθώς και Ελληνικά, τα οποία υποστηρίζουν τις πολυποίκιλες δράσεις με σύγχρονα τεχνολογικά μέσα και εξειδικευμένη γνώση.

Εικόνα 1: Η ερευνητική ομάδα επί τω έργω.

Στα πλαίσια των καινοτόμων δράσεων που υλοποιεί -την τελευταία δεκαετία και πλέον- το «Αρχιπέλαγος» εντάσσεται και ερευνητική αποστολή στο Β.Α Αιγαίο, η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη από τα μέσα Οκτώβρη έως σήμερα. Αντικείμενο της αποστολής είναι μία πολυεπίπεδη έρευνα, στα παράκτια και πελαγικά οικοσυστήματα της περιοχής, η οποία επικεντρώνεται στους παρακάτω τομείς:
  • Βιολογική Χαρτογράφηση και δημιουργία ψηφιακών χαρτών, όπου αποτυπώνονται οι περιοχές που καλύπτονται από παραγωγικά θαλάσσια οικοσυστήματα τα οποία χρήζουν άμεσης προστασίας (θαλάσσια λιβάδια Ποσειδωνίας και υφάλους κοραλλιογενών ροδοφυκών – οι κοινώς ονομαζόμενες «τραγάνες»). Αυτά, συνδέονται άρρηκτα με την παραγωγικότητα της αλιείας, αλλά και την διατήρηση της βιοποικιλότητας του θαλάσσιου περιβάλλοντος, γενικότερα.
  • Συστηματική μέτρηση φυσικοχημικών χαρακτηριστικών στη στήλη του νερού, σε βάθη έως και 150 μέτρων.
  • Καταγραφή των πληθυσμών προστατευόμενων ειδών, κυρίως θαλασσίων θηλαστικών και πτηνών.

Εικόνα 2: Καταγραφή των πληθυσμών θαλάσσιων θηλαστικών.

Παρά τις αντίξοες καιρικές συνθήκες, η ερευνητική ομάδα αξιοποιεί κάθε μέρα και ώρα που μπορεί να υλοποιηθεί έρευνα στο πεδίο. Κύριος στόχος η συλλογή και καταγραφή αξιόπιστων δεδομένων, ικανών να αποτυπώσουν τις αλλαγές που συντελούνται στα θαλάσσια οικοσυστήματα και έχουν προκαλέσει κάθετη μείωση της αλιευτικής παραγωγής. Σύμφωνα με τα μέχρι στιγμής στοιχεία, καταδεικνύεται πως αυτό είναι αποτέλεσμα της συνδυαστικής επίδρασης των ανθρωπογενών παραγόντων (π.χ. υπεραλίευση), αλλά και των αντίστοιχων φυσικών παραμέτρων, όπως η επέκταση ειδών εισβολέων, η αύξηση της θερμοκρασίας, κα.
Στόχος της μακρόπνοης αυτής ερευνητικής καταγραφής είναι να βρεθεί μια βιώσιμη και εφαρμόσιμη προς κοινό όφελος λύση, μέσα από δράσεις τοπικής διαχείρισης και μια σειρά ρεαλιστικών και άμεσα εφαρμόσιμων μέτρων. Τα συγκεντρωθέντα αποτελέσματα, κοινοποιούνται για το σκοπό αυτό, στις τοπικές κοινωνίες, τις αρχές και τους φορείς των νησιών, όσο και σε διεθνείς φορείς όπως η Γενική Διεύθυνση Αλιείας της ΕΕ. και το περιβαλλοντικό πρόγραμμα του ΟΗΕ (UNEP/MAP - RAC/SPA).

Εικόνα 3: Υποβρύχια καταγραφή βιοποικιλότητας & δειγματοληψία.

Σημειώνεται ότι, η ερευνητική αποστολή του «Αρχιπελάγους» διεξάγεται σε κατάλληλα διαμορφωμένο ιστιοφόρο σκάφους που λειτουργεί με χαμηλό κόστος. Έχει ως κινητήρια δύναμη τον αέρα και το βιοντήζελ, το οποίο παράγεται από επιστημονική ομάδα του Ινστιτούτου με ανακύκλωση χρησιμοποιημένων μαγειρικών ελαίων που συλλέγονται από μικρά νησιά. Με τον τρόπο αυτό, μειώνονται στο ελάχιστο τα έξοδα και παράλληλα, δίδεται η δυνατότητα για μια αλληλουχία ερευνητικών αποστολών σε κάθε περίοδο του έτους. Το μήνυμα του «Αρχιπελάγους» παραμένει διαρκές και εφαρμόσιμο, καθώς ακόμη και κάτω από δύσκολες οικονομικά συνθήκες, επιχειρείται και επιτυγχάνεται η διαχείριση κάθε διαθέσιμου περιβαλλοντικού πόρου.
Το πλήρωμα της ερευνητικής αποστολής στο Β.Α Αιγαίο, απαρτίζεται από μία πολυεθνική ομάδα ερευνητών ποικίλων ειδικοτήτων (ωκεανογράφοι, θαλάσσιοι βιολόγοι, χαρτογράφοι GIS) καθώς και φοιτητών, που πέραν από την Ελλάδα προέρχονται από τις ΗΠΑ, τη Βρετανία, το Λουξεμβούργο, την Τουρκία, την Κίνα και την Αιθιοπία.
Οι ερευνητές επί δύο και πλέον μήνες, συχνά κάτω από δύσκολες καιρικές συνθήκες, εργάζονται με προσήλωση στο έργο τους. Αξιοποιούν τις γνώσεις και την εξειδίκευσή τους, τη διαφορετική τεχνογνωσία και εμπειρίες τους και με χρήση προηγμένων επιστημονικών οργάνων βρίσκονται σε στενή συνεργασία με την ομάδα υποστήριξης του Ινστιτούτου, στη Σάμο.

Εικόνα 4: Η ερευνητική ομάδα επί τω έργω.

Κατά τη διάρκεια της ερευνητικής αποστολής, παρά το μεγάλο φόρτο εργασίας, μέλη της ερευνητικής ομάδας προσέφεραν μαθήματα εφαρμοσμένης περιβαλλοντικής εκπαίδευσης σε σχολεία (νηπιαγωγεία, δημοτικά, γυμνάσια, λύκεια και στη ναυτική σχολή) των Οινουσσών, όπου βρίσκεται η κύρια βάση της ερευνητικής αποστολής, ενώ παράλληλα έκαναν και ενημερωτικές συναντήσεις με τις τοπικές αρχές και συλλόγους.

Εικόνα 5: Μαθήματα περιβαλλοντικής εκπαίδευσης προσφέρθηκαν στα σχολεία της περιοχής.

Η αμέριστη συμπαράσταση του «Αναπτυξιακού Κέντρου Οινουσσών Αιγαίου» και η θερμή υποστήριξη της τοπικής κοινωνίας και των αρχών, στηρίζουν τις δράσεις του «Αρχιπελάγους». Έτσι, έχει αναπτυχθεί ένας πρωτοφανής δυναμισμός καθώς τα αποτελέσματα της ερευνητικής αποστολής καταγράφουν έναν μοναδικό φυσικό πλούτο-ισχυρό πλεονέκτημα και παρακαταθήκη.
Αυτόν τον φυσικό πλούτο, οφείλουμε να μετατρέψουμε σε μοχλό μακροπρόθεσμης ανάπτυξης κι όχι, όπως επιχειρείται με πρόσχημα την κρίση, ως εύκολο πόρο προς εκποίηση!
Υπάρχουν πόροι, υπάρχουν ελπίδες, υπάρχουν άνθρωποι, υπάρχουν οράματα. Αρκεί να σταθούμε αντάξιοι του φυσικού πλούτου που δανειζόμαστε από τις επόμενες γενιές.

Εικόνα 6: Χαρτογράφηση θαλάσσσιων λιβαδιών Ποσειδωνίας με τη χρήση σύγχρονων επιστημονικών μέσων.

Εικόνα 7: Πόντιση χαρτογραφικής κάμερας.

Εικόνα 8: Καταγραφή ασυνήθιστα μεγάλων πληθυσμών από σπάνια θαλασσοπούλια.

Εικόνα 9: Ταξινόμηση δειγμάτων.

Εικόνα 10: Χαρτογράφηση θαλάσσιων λιβαδιών Ποσειδωνίας με τη χρήση σύγχρονων επιστημονικών μέσων.

Για επιπλέον φωτογραφικό υλικό επικοινωνήστε με το Ινστιτούτο Θαλάσσιας Προστασίας «Αρχιπέλαγος» στο info@archipelago.gr.

Κυριακή, Δεκεμβρίου 16, 2012

Η γλώσσα, η γνώση, η παράδοση και το κάλλος...

Ρούσσος Βρανάς

Τα παιδιά καλούνται πάλι να επικοινωνήσουν μεταξύ τους και με την κοινωνία ουσιαστικά χωρίς γλωσικό όργανο.

Αλαλα και αφασικά. Αραγε πόσες λέξεις θα χαθούν από το ήδη ισχνό λεξιλόγιό τους και αυτή τη χρονιά; Οι δάσκαλοι ίσως να βρίσκονται στη θέση τους, αλλά η γλώσσα παραμένει στην εξορία εδώ και πολλές δεκαετίες. Δεν έχουν απομείνει παρά μόνο μερικά θραύσματα από το ιστορικό της σώμα, που μοιάζει πια με δάσος υλοτομημένο από απερίσκεπτους ανθρώπους. Παλεύουν τα παιδιά να τα συνταιριάξουν σε νοήματα, σε μια εποχή κατά την οποία οι πληροφορίες συμπυκνώνονται σε ολοένα και πιο μικρά και πρακτικά “πακέτα”, με ολοένα και περιορισμένο περιεχόμενο.



Οι διάλεκτοι και οι γλώσσες του κόσμου υποχωρούν σε μεγάλους αριθμούς. Κάθε δέκα μέρες χάνεται μία, γράφει ο συγγραφέας Αλεξ Ρόουζ στο περιοδικό του αμερικανικού πανεπιστημίου Ντρέξελ. Το 40% από αυτές κινδυνεύει σήμερα με εξαφάνιση. Για τον θάνατο των γλωσσών γράφει και Κ. Ντέιβιντ Χάρισον στο ομώνυμο βιβλίο του. Και εκφράζει τις ανησυχίες του. Γιατί η γλώσσα μας δείχνει πώς δουλεύει το μυαλό. Κάθε απώλειά της σημαίνει πως κλείνει για πάντα η πόρτα σε έναν απέραντο πλούτο γνώσεων. Η γνώση συχνά είναι ενσωματωμένη μέσα στην ίδια τη γλώσσα.

Όταν ένας πολιτισμός εγκαταλείπει τη μητρική του γλώσσα, όπως συμβαίνει με την επικράτηση των παγκοσμιοποιημένων γλωσσών (αγγλικής, αμερικανικής, ισπανικής), χάνεται για πάντα ένας ανεκτίμητος πλούτος γνώσεων. Ο λαός των Καγιάπο, ας πούμε, λέει τη μέλισσα με 85 διαφορετικές λέξεις. Καθεμιά εξειδικεύει τις απειροελάχιστες διαφορές των μελισσών στον τρόπο πτήσης, στα τελετουργικά ζευγαρώματος, στην κατασκευή της κερήθρας. Αν η γλώσσα τους χαθεί θα χαθεί μαζί της και ο πλούτος των μελισσοκομικών τους γνώσεων.

Η γλώσσα είναι μια αποθήκη της μυθικής και ιστορικής κληρονομιάς ενός πολιτισμού. Οι ιστορίες που περνούν από γενιά σε γενιά με την προφορική παράδοση χάνονται αμετάκλητα από τη στιγμή που θα πεθάνει και ο τελευταίος άνθρωπος που μιλάει αυτή τη γλώσσα...

Ποιοι είμαστε εμείς που θα πούμε στα παιδιά μας να διατηρήσουν τη γλωσική τους κληρονομιά, έστω κι αν αυτό τους κοστίσει την πρόσβαση σε πιο πρακτικές σπουδές που οδηγούν σε πιο επικερδή καριέρα; αντηχεί ο αντίλογος. Όμως, καθώς οι γλωσικές σπουδές υποχωρούν μπροστά στην επικράτηση του πρακτικού και προσοδοφόρου, οι αξίες που απειλούνται σήμερα με εξαφάνιση είναι η γνώση, η παράδοση και το κάλλος. Είναι αυτά πράγματα που μπορούν να ζυγιστούν με την εξίσωση κόστος - κέρδος;

πηγή: Τα Νέα, Δευτέρα 13/9/2010

.antifono.gr
15/12/12

Παρασκευή, Οκτωβρίου 26, 2012

Η αγροτική ακαδημία των Ίνκας

Έξω από την πόλη Maras, στην ιερή κοιλάδα των Ίνκας, βρίσκεται μια κατασκευή που προσομειώνει ένα τεράστιο αμφιθέατρο τεσσάρων επιπέδων. Αντίθετα με ότι φαίνεται με την πρώτη ματιά δεν ήταν ένας χώρος θεάματος ή συγκέντρωσης κοινού αλλά ένα είδος αγροτικής ακαδημίας της αυτοκρατορίας των Ίνκας.

Οι ερευνητές πιστεύουν ότι εδώ καλλιεργούνταν διάφορα είδη σπόρων που στη συνέχεια αποστέλλονταν στην περιφέρεια για τη βελτίωση των καλλιεργειών.



Η κεντρική επιφάνεια που είναι η μεγαλύτερη βρίσκεται σε βάθος 40-45 μέτρων και κάθε επίπεδο βρίσκεται 2 μέτρα ψηλότερα από το πρηγούμενο. Με τον απλό αυτό τρόπο οι Ίνκας κατάφεραν να κλιμακώνουν τη θερμοκρασία σε κάθε επίπεδο.


Έτσι ενώ στην υψηλότερη βαθμίδα η θερμοκρασία είναι αρκετά χαμηλή (περίπου 15 oC), την ίδια στιγμή στο χαμηλότερο σημείο πλησιάζει τους 30oC!


Πηγή: perierga.gr

http://www.real.gr/DefaultArthro.aspx?page=arthro&id=182895&catID=5
26/10/12

Πέμπτη, Οκτωβρίου 25, 2012

Για λαό ιστορικό ψυχορραγούντα

Του Χρῆστου Γιανναρᾶ 
Στο κομμάτι της οδού Σταδίου, από την Ομόνοια ώς την Κλαυθμώνος, ίσως και τέσσερα στα πέντε καταστήματα έχουν κλείσει. Ή εικόνα από μόνη της γεννάει πανικό.

Δεν έκλεισε τα καταστήματα η οικονομική αποκλειστικά καταστροφή της χώρας. Ή ανυπαρξία κράτους προηγήθηκε. Οι κυβερνήσεις ήξεραν μόνο να δανείζονται και να σκορπάτε, ήταν προκλητικά, εξωφρενικά ανίκανες να λύσουν προβλήματα όπως των καθημερινών διαδηλώσεων στο κέντρο της πρωτεύουσας. Ανίκανες να πατάξουν τις ορδές των εγκληματιών «μπαχαλάκηδων». Ανίκανες να εξαλείψουν το αναιδέστατα έκθετο στα πεζοδρόμια του κέντρου παρεμπόριο, αλλά και το εμπόριο του θανάτου: την απροκάλυπτη διακίνηση ναρκωτικών και πορνείας στην καρδιά της πόλης.


Kρίση οικονομική περνάνε και άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Kαταστροφή συντελέστηκε μόνο στην Eλλάδα. Γιατί μόνο στην Eλλάδα η οικονομική κρίση ήρθε να συναντήσει και να μεγεθύνει εφιαλτικά την ιστορική παρακμή. Iστορική παρακμή σημαίνει την αδυναμία να λειτουργήσουν οι θεσμοί, να υπηρετηθούν οι κοινές ανάγκες. Σημαίνει, να χάνεται ο άξονας κοινωνικής συνοχής, έστω και η σύμβαση ως άξονας. Nα υποκαθιστά τη χαρά της σχέσης, της μετοχής, της κοινωνίας ο πρωτογονισμός του εγωκεντρισμού, της ιδιοτέλειας. O, τι είναι κοινό, δημόσιο, κοινωνική περιουσία, να το κατακλέβουν όλοι, όλοι να το θέλουν για πάρτη τους. O πολιτικός να ληστεύει το χρήμα το προορισμένο για την κοινή άμυνα, να αποθησαυρίζει ακίνητα και καταθέσεις σε ξένες πρωτεύουσες. Kαι ο απλός πολίτης να μηχανεύεται ιατρική γνωμάτευση τυφλότητας και επίδομα, για να αυξήσει την καταναλωτική του ευχέρεια. Δυο άκρως αντιπροσωπευτικά συμπτώματα που σηματοδοτούν παρακμή, όχι επικαιρική απλώς κρίση.

Aκόμα και το πελατειακό κράτος, η διάλυση των δημόσιων υπηρεσιών, η ενδημική κομματοκρατία αντί της δημοκρατίας, ο διαστροφικός αντικοινωνικός συνδικαλισμός, η κατεστημένη ως αυτονόητη διαφθορά και φαυλότητα, θα μπορούσαν να είναι συμπτώματα κρίσης, όχι παρακμής. H παρακμή μπορεί να έχει όλα τα συμπτώματα εφήμερης κρίσης, χωρίς να είναι μόνο κρίση, και η κρίση να έχει ακραίες και επίμονες εκφάνσεις, χωρίς να σηματοδοτεί οπωσδήποτε παρακμή. H παρακμή προϋποθέτει προγενέστερη ακμή, και η ακμή δεν ορίζεται με δείχτες κατά κεφαλήν εισοδήματος και ακαθάριστου εθνικού προϊόντος. Tην παρακμή του Eλληνισμού, το επί θύραις (ή και συντελεσμένο ίσως) τέλος της ελληνικής παρουσίας στην Iστορία το βεβαιώνουν άλλοι δείχτες, απρόσιτοι στον ανθρωπολογικό τύπο του «Tρωικανού» ή του «Eλληναρά».

Aκμή και παρακμή έχουν οι ιστορικοί λαοί, λαοί που σημάδεψαν την Iστορία με προσφορά πανανθρώπινης εμβέλειας και σημασίας. Aυτοί οι λαοί παρακμάζουν όταν χαθεί η ιδιαιτερότητα, το ξεχωριστό της προσφοράς τους. Oι Eλληνες σημάδεψαν την ανθρώπινη Iστορία κομίζοντας, πρώτοι αυτοί, κριτήριο για την επαλήθευση της γνώσης: H γνώση αληθεύει όταν κοινωνείται, όταν όλοι, ο καθένας από την εμπειρία του, «επιμαρτυρούν» την έκφρασή της. Aυτή η αναζήτηση κοινωνικής, εμπειρικής επαλήθευσης της γνώσης γέννησε τη συναρπαστική εκφραστική πληρότητα της γλώσσας των Eλλήνων, γέννησε και τη λογική «μέθοδο» της εκφραστικής, τη φιλοσοφία, την επιστήμη. H επέκταση της αναζήτησης στο πεδίο του υπαρκτικά «αληθούς», της «κατ’ αλήθειαν» ύπαρξης, γέννησε το άθλημα της «πόλεως» και της «πολιτικής», τη συνάρθρωση μεταφυσικής και δημοκρατίας.

Aπό αυτή την ιδιαιτερότητα που κόμισαν οι κάποτε Eλληνες, τι σώζεται σήμερα από εμάς τους ελληνώνυμους επιγόνους; H παρακμή μας καθρεφτίζεται σε ό, τι άλλοτε ήταν η προσφορά μας: Στη γλώσσα, στον πολιτικό μας βίο, στην παιδαριώδη θρησκειοποίηση της μεταφυσικής μας παράδοσης.

Oποιος θέλει να σπουδάσει την ιστορική παρακμή μας, ας εγκύψει στην προφορική και γραπτή γλωσσική εκφραστική μας. Aς συγκρίνει τη γλώσσα των εφημερίδων και του ραδιοφώνου σήμερα και πριν από σαράντα, εξήντα, ογδόντα χρόνια. Πέρα από δημοτικές και καθαρεύουσες, να συγκρίνει τον πλούτο του λεξιλόγιου, τη συντακτική λογική, την εκφραστική ευχέρεια, καλλιέπεια, ευθυβολία. Nα συγκρίνει την ποιότητα γλωσσικής εκφραστικής των δικαστών και δικηγόρων, των πανεπιστημιακών καθηγητών, των κληρικών, άλλοτε και τώρα.

Nα σπουδάσει κανείς το κατάντημα της πολιτικής είναι περιττό, θα υπεραρκούσε να περπατήσει την οδό Σταδίου, από την Oμόνοια στην Kλαυθμώνος, στο ανατριχιαστικό τοπίο μιας «πόλης-φάντασμα». Ή να ακούσει βωμολοχούντα τον πρόεδρο της Bουλής ή ασπαίροντα από πανικό τον κ. Bενιζέλο να δικαιολογεί τα αδικαιολόγητα. Tο ναδίρ του πολιτικού εκπεσμού μόνο σημαίνεται, εικονογραφείται, δεν περιγράφεται. Kάτι ανάλογο ισχύει και για την αλλοτρίωση της μεταφυσικής παράδοσης του Eλληνισμού. Kαι εκεί η παρακμή ψηλαφείται στον κατάφωρο διωγμό της ποιότητας, στα συστήματα μεταπρατικού φεουδαλισμού με τα οποία εκλέγονται οι επίσκοποι και ξεπληρώνει εκδικητικά χρωστούμενα ο εκάστοτε αρχιεπίσκοπος.

Δεν παρακμάζει απλώς το ελλαδικό κράτος, το «εθνικό κέντρο». Σε παρακμή έχει μπει ο Eλληνισμός: H γλώσσα, η ιστορική συνείδηση ένσαρκη σε πράξη λαϊκής παράδοσης, η πολιτική ως νόημα και περιεχόμενο (θεσμοί) κοινωνικής συνοχής, το «νόημα» του βίου ως πραγματικότητα Eκκλησίας του δήμου (ζωντανής κοινότητας) και Eκκλησίας των πιστών (λαϊκού σώματος λατρευτικού). Tα γνωρίσματα του Eλληνισμού έχουν απομείνει ιδεολογήματα, χωρίς σάρκα ιστορική, εντός και εκτός Eλλάδας, αφορμές ψυχολογικού αυτοηδονισμού.

Tα στρατιωτικά πραξικοπήματα, ευτυχώς και επιτέλους, ανήκουν ανεπιστρεπτί στο παρελθόν. Eνας ελλειμματικός διανοητικά πρωθυπουργός (το δοκιμάσαμε) είναι προτιμότερος από έναν παρανοϊκό λοχία. Tα πραξικοπήματα αποκλείονται εκ των πραγμάτων, οι κοινωνικές επαναστάσεις όχι. Nα κατεβούμε οι πολίτες στους δρόμους; Eίναι φενάκη (τη δοκιμάσαμε). Mένει να δοκιμάσουμε την εξέγερση των θεσμών: να εξεγερθούν συντονισμένοι οι κορυφαίοι της κοινωνικής ευθύνης. Oι πρόεδροι: του Aρείου Πάγου, του Συμβουλίου της Eπικρατείας, του Eλεγκτικού Συνεδρίου, της Aκαδημίας Aθηνών, οι αρχηγοί των τριών όπλων και του ΓEEΘA, ο διοικητής της Tράπεζας της Eλλάδας. Aρκεί να συναχθούν σε σύσκεψη, με πρωτοβουλία του πιο συνειδητοποιημένου στις ευθύνες του. Tο τι θα συζητήσουν, θα προκύψει από μόνη τη συνεύρεσή τους. Θα ξέρουν (γι’ αυτό και θα έχουν δεχθεί να συναντηθούν) ότι κρίνονται για τη διάσωση μιας παρακαταθήκης πανανθρώπινα πολύτιμης. Για να αποτινάξουν τη νάρκη της παρακμιακής αβελτηρίας.

Tουλάχιστον θα καταγραφεί στη μνήμη των γενεών: Mια ύστατη απόπειρα να ξαναγεννηθεί ελληνική ιδιαιτερότητα από την τέφρα. Aκριβέστερα: από τον υπόνομο.

.kathimerini.gr

21/10/12

Οι νεκροί Έλληνες στα μακεδονικά χώματα σάς κοιτούν με οργή

«Παριστάνετε τα "καλά παιδιά" ελπίζοντας στη στήριξη του διεθνή παράγοντα για να παραμείνετε στην εξουσία», ήταν η κατηγορία πο...