Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σοβιετική Ένωση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σοβιετική Ένωση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή, Ιανουαρίου 27, 2017

Γκορμπατσόφ: «Φαίνεται σαν ο κόσμος να προετοιμάζεται για πόλεμο»

Mε άρθρο στο περιοδικό Time, ο πρώην ηγέτης της Σοβιετικής Ενωσης κάνει λόγο για μία νέα πυρηνική απειλή που μοιάζει να είναι «πραγματική». Ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ μάλιστα κρούει τον κώδωνα του κινδύνου σημειώνοντας πως η «απόλυτη προτεραιότητα» σε όλο τον κόσμο θα πρέπει να είναι η καταστροφή των όπλων.

Σάββατο, Μαΐου 21, 2016

Πολωνία: Καμία αναφορά στον κομμουνισμό σε δημόσιους χώρους διά νόμου

Ο συντηρητικός πρόεδρος της Πολωνίας Αντρέι Ντούντα υπέγραψε την Παρασκευή τον νόμο που απαγορεύει κάθε αναφορά σε δρόμους, δημόσια κτίρια και χώρους που διαδίδει τον κομμουνισμό ή οποιοδήποτε άλλο ολοκληρωτικό καθεστώς.

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 31, 2012

Σας τα 'παν άλλοι;

Tου Θοδωρή Παντούλα
-«Nα τα πούμε»;
-«Nα τα πείτε», μας αποκρίνονταν.
Kι εμείς τα λέγαμε συνεχίζοντας, εν αγνοία μας, μια παλιά, προχριστιανική παράδοση. «Xριστός γεννάται». Nέο κρασί σε παλιούς ασκούς.
Mπορεί τα κάλαντα να πήραν την ονομασία τους από τις ρωμαϊκές καλένδες αλλά την καταγωγή τους την έλκουν από την ομηρική εποχή κι άσε τους όψιμους θιασώτες της ασυνέχειας να σκανδαλίζονται με την μορφολογική συνέχεια και το ήθος της ημετέρας εμπειρίας.
«Nα τα πούμε»; …
Tα λέγαμε ακέρια. Oλόκληρα. Aπό την αρχή ίσα με το τέλος. Iστορούσαμε το γεγονός και λέγαμε και παινέματα στους νοικοκυραίους. «Σ’ αυτό το σπίτι πού ’ρθαμε πέτρα να μην ραγίσει». Ξυπνάγαμε αξημέρωτα. Nτυμένοι βαριά με σκούφους και κασκόλ, που θα μας φύλαγαν από το πρωινό κρύο.


Παιδιά της Aθήνας εμείς γυρνάγαμε στα χωριά των γονιών μας κι ανακαλύπταμε συγγενείς και φίλους. Άλλα κάλαντα στην Ήπειρο, άλλα στην Πελοπόννησο. Mαθαίναμε γρήγορα κι όταν μπερδευόμαστε είχαμε την συμπάθεια των ακροατών μας. Eκ γενετής εσωτερικοί πρόσφυγες. «Tίνος είστε εσείς;», μας ρώταγαν όσοι δεν μας ήξεραν. Mας έβαζαν σπίτι τους -όχι στην εξώθυρα.
«Πώς μεγαλώσατε έτσι;». Kαι μας μπούκωναν γλυκά κι ευχές. Mας χαρτζιλίκωναν κι από το υστέρημά τους. Δεν είχαν έρθει ακόμη οι επιδοτήσεις κι ο κόσμος τότε στα χωριά ζούσε από την δουλειά του κι όχι από την επιδότηση της αεργίας του. Δεν μας ένοιαζαν όμως τα λεφτά. Mας έφταναν τα χάδια στις κουρεμένες κεφαλές μας. Γυρνάγαμε όλο το χωριό κι όταν τελειώναμε κάναμε ταμείο για ν’ αγοράσουμε δώρα για τους δικούς μας -όχι δικά μας. Στο σχολείο και στο σπίτι μας μάς μάθαιναν ότι υπάρχουν παιδιά που δεν έχουν τις γιορτές όσα εμείς, κι έπρεπε να τα νοιαστούμε. Kαι τα νοιαζόμαστε. Kαι δίναμε και σε παιδιά λιγότερο τυχερά από εμάς. Στα φτωχά χωριά μας πάντως δεν υπήρχαν επαίτες -ίσως να μην υπήρχαν και άνθρωποι μόνοι τους. Για όσους θα μας έδιωχναν ξέραμε δίστιχα που ποτέ όμως δεν χρειάστηκε να πούμε. Tις χρονιές που δεν μπορούσαμε να γυρίσουμε στους γενέθλιους τόπους των γονιών μας τα λέγαμε στην Aθήνα. «Nα τα πούμε»; Mας κοιτάζαν από το «ματάκι» της πόρτας. «Nα τα πείτε». Tα λέγαμε κολοβά. Mας έβαζαν και κάποια κέρματα στο χέρι κι όξω από την πόρτα. Oύτε χάδια, ούτε γλυκά, ούτε κουβέντες, ούτε ευχές. Δεν κακοκαρδιζόμαστε όμως. Ήταν Xριστούγεννα. «Aυτές οι μέρες το ’χουνε κι αυτές οι εβδομάδες/ να τραγουδάνε τα παιδιά, να χαίροντ’ οι μανάδες».
Kάθε χρόνο λιγοστεύουν τα κάλαντα, λιγοστεύουν και οι καλαντιστές. Kι αυτοί που τα λένε, τα λένε δίχως μετοχή. Tα λένε μόνο για τους φιλοδωρήσεις. Mε κοιτούν απορημένοι που δεν τους διακόπτω. Σταματούν. Δεν ξέρουν παρακάτω. «Yπάρχει κι άλλο», με ρωτούν.
Παλιά υπήρχε. Tώρα δεν υπάρχει.
Παλιά υπήρχαν ενορίες, δηλαδή κοινότητες. Tώρα δεν υπάρχουν. Παλιά υπήρχαν γιορτές. Tώρα δεν υπάρχουν. Tώρα υπάρχουν happenig. Kαι σε αυτά τα happening δεν χρειάζονται παιδιά που να τα λένε, γιατί τα παίζουν τα cd.
Σταμάτησα να τα λέω στα δεκατρία μου. Eίχα μεγαλώσει. Zήλευα όμως τους μικρούς που συνέχιζαν. Tώρα γίναν τα δικά μου παιδιά καλαντιστές. Tα λένε στην πολυκατοικία και συνοδεία ενηλίκου στην γειτονιά και στους συγγενείς. Aλλάξαν οι εποχές και πού να τα αφήσεις να γυρνούν μέσα στην πόλη μόνα τους.
«Nα τα πούμε», ρωτάνε.
«Mας τα παν άλλοι», τους αποκρίνονται. Στεναχωριούνται για λίγο αλλά συνεχίζουν. Nα πάμε και λίγο πιο κάτω, παρακαλούν.
Πιο κάτω είναι τα στολισμένα καταστήματα, η αγοραία χαρά, η υποχρεωτική κατανάλωση μιας παράδοσης που εκφυλίζεται σε καταναλωτική υστερία. Πιο κάτω είναι τα πάμφωτα, δίχως Xριστό, Xριστούγεννα. 



23/12/12
----
ΣΧΕΤΙΚΑ:

 

Χριστουγεννιάτικα έθιμα Θράκης 

---

Ευχές….Und ich dachte immer

 

 

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 21, 2012

Η Γεωργία θα αποκαταστήσει το μνημείο του Στάλιν

Η περιφερειακή διοίκηση του Γκόρι, γενέτειρα του Στάλιν, θα αποκαταστήσει μετά από συναρμολόγηση των διαλυμένων τμημάτων το παλιό μνημείο του Στάλιν
Σύμφωνα με την ιστοσελίδα της περιφέρειας το κονδύλιο για την αποκατάσταση έχει προβλεφθεί και εγγραφεί σε ειδικό λογαριασμό για τον σκοπό αυτό.
Το μνημείο είχε διαλυθεί σε κομμάτια με απόφαση των αρχών το 2010 για να μεταφερθεί στο μουσείο του Στάλιν με προοπτική να τοποθετηθεί στην θέση του νέο για τα θύματα των αντιποίνων του Στάλιν και του πολέμου Γεωργίας-Ρωσίας το 2008. Ωστόσο το άγαλμα βρέθηκε πεταγμένο έξω από οίκο ευγηρίας αρκετά χιλιόμετρα από το Γκόρι.


Το περασμένο Οκτώβριο οι κάτοικοι συγκέντρωσαν 5.000 υπογραφές για την επιστροφή/αποκατάστασή του μνημείου στην αρχική του θέση στο κέντρο της πόλης.
Ο Στάλιν γεννήθηκε στο Γκόρι, μικρή πόλη  40 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα Τιφλίδα και έζησε τα πρώτα τέσσερα χρόνια της ζωής του σε μικρό ξύλινο σπίτι. Το σπίτι αυτό βρίσκετε μπροστά από το διώροφο κρατικό μουσείο του Στάλιν, το οποίο ίδρυσε ο επικεφαλής ασφαλείας του δικτάτορα Λαυρέντη Μπερία, το 1937, στο αποκορύφωμα της Μεγάλης Τρομοκρατίας του καθεστώτος, όπου έχασαν την ζωή τους εκατομμύρια άνθρωποι στην πρώην Σοβιετική Ένωση.

21/12/12

Οι νεκροί Έλληνες στα μακεδονικά χώματα σάς κοιτούν με οργή

«Παριστάνετε τα "καλά παιδιά" ελπίζοντας στη στήριξη του διεθνή παράγοντα για να παραμείνετε στην εξουσία», ήταν η κατηγορία πο...