Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Λαός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Λαός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή, Ιουλίου 14, 2017

ΥΠΕΞ Κύπρου σε Τουρκία: Ο πλούτος στην ΑΟΖ ανήκει σε όλο τον λαό του νησιού

η γεώτρηση στο ερευνητικό τεμάχιο 11 είναι διερευνητικού χαρακτήρα
Ο φυσικός πλούτος της Κύπρου ανήκει στο λαό της, επαναλαμβάνει το Υπουργείο Εξωτερικών της Κυπριακής Δημοκρατίας σε απάντησή του σε χθεσινή ανακοίνωση του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών.

Τρίτη, Απριλίου 04, 2017

Ο λαός της Συρίας «δεν θέλει τον Άσαντ για ηγέτη του»

Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής δεν πιστεύουν ότι ο λαός της Συρίας συνεχίζει να θέλει ο Μπασάρ αλ Άσαντ να παραμείνει ο ηγέτης του, δήλωσε σήμερα η Αμερικανίδα πρεσβευτής στα Ηνωμένα Έθνη, Νίκι Χέιλι.

Σάββατο, Δεκεμβρίου 03, 2016

Ν. Αναστασιάδης: Προχωρώ στις διαπραγματεύσεις με τόλμη αλλά η απόφαση είναι στο λαό

Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, μιλώντας στην τελετή κατάθεσης του θεμελίου λίθου του Πολυδύναμου Κέντρου Αγίου Αθανασίου ανέφερε ότι γνωρίζει τις  ανησυχίες που εκφράζονται αλλά αν παραμείνουμε στις ανησυχίες και μας καταλάβει ο φόβος πως κάθε τολμηρό βήμα που κάνουμε πιθανό να ενέχει κινδύνους θα παραμείνουμε στάσιμοι με τη σκλαβιά να συνεχίσει να αποτελεί ένα απαράδεκτο στάτους κβο και αυτό είναι που δεν επιθυμεί κανένας μα κανένας, ανέφερε.

Τρίτη, Απριλίου 19, 2016

ΟΛΑΝΤ... XΑΜΕΝΟΣ AΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ

Την όλο και μικρότερη αποδοχή που έχει ο πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ στον γαλλικό λαό επιβεβαιώνουν νέες δημοσκοπήσεις, δείχνοντας ότι θα έχανε τις εκλογές τον επόμενο χρόνο ανεξαρτήτως του αντιπάλου που θα είχε να αντιμετωπίσει.

Τρίτη, Οκτωβρίου 23, 2012

Η ευθύνη ενός λαού στη διαμόρφωση μιας κρίσεως

Γράφει ο πολιτικός επιστήμων Νικόλαος Θ. Κωνσταντινίδης («Παρατηρητής της Θράκης»)*
-
Εδώ και τρία περίπου χρόνια ο ελληνικός λαός υφίσταται τα πάνδεινα, στον οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικό και εργασιακό τομέα, αλλά κυρίως υφίσταται έναν άνευ προηγουμένου πόλεμο στον τομέα της παιδείας και του πολιτισμού, στον τομέα της ψυχικής και συναισθηματικής ισορροπίας, καθώς και στον τομέα της ηθικής, δηλαδή εν ολίγοις συμβαίνει αυτό που περιγράφει η Naomi Klein αναλύοντας το «Δόγμα του Σοκ» και ο Alan Watt περιγράφοντας το «Σοκ και Δέος».1 Κι ενώ ο λαός αυτός καθημερινά χάνει και κάτι, το οποίο κέρδισε με αίμα και ιδρώτα, εν τούτοις δεν δείχνει καμία πρόθεση για να αντιδράσει. Και βέβαια, μιλώντας για αντίδραση, δεν εννοούμε τις χλιαρές ....
συγκεντρώσεις «αγανάκτησης», αλλά δυναμικές και ουσιαστικές: Όπως αντέδρασαν οι Αγγλίδες νοικοκυρές την δεκαετία του’70, που για μήνες δεν αγόρασαν κρέας, μέχρι οι τιμές να πέσουν σε λογικά επίπεδα, όπου και παραμένουν δεκαετίες τώρα. Ή όπως αντέδρασαν οι Αργεντίνες που με το κροτάλισμα των κατσαραλών έδιωξαν κακήν-κακώς το Δ.Ν.Τ. και τα άλλα καρτάλια από την χώρα τους.

Στα έως τώρα αφιερώματα αυτής της στήλης που αφορούν την κρίση, έχουν αναλυθεί διάφορες πτυχές και παράγοντες της όλης κατάντιας μας, εκτός από μία: Το παράγοντα λαό, δηλαδή τον άνθρωπο ως άτομο και ως σύνολο. Ως γνωστόν ο λαός είναι μια πολυστρωματική και πολυταξική έννοια.2 Ταυτόχρονα, όμως, αποτελείται και από ένα σύνολο μονάδων με ατομικές ιδιαιτερότητες και με διαφορετικές προσωπικότητες. Η προστασία των ιδιαιτεροτήτων αυτών, από την εποχή του Διαφωτισμού και ένθεν, δημιούργησε τα Ατομικά Δικαιώματα.


Ο αείμνηστος Ξενοφών Ζολώτας –ένας από τους «Επτά Σοφούς της Οικονομίας» που εάν ζούσε σήμερα θα είχε φρίξει με το παγκόσμιο γίγνεσθαι– επί δεκαετίες διακήρυττε ότι για να ευημερεί ο άνθρωπος μέσα στην κοινωνία, πρέπει η ηθική, η πνευματική ζωή, η υγεία, η οικονομία, κ.λπ. να είναι διαμορφωμένες αρμονικά, ώστε να εξασφαλίζεται «τόσο εις τα άτομα όσον και εις την κοινωνίαν ως σύνολον, η μεγαλυτέρα ηθική και υλική ικανοποίησις των αναγκών».3 Την πρωτοκαθεδρία του ανθρώπου τόνιζε και ο επίσης διαπρεπής οικονομολόγος Άγγελος Αγγελόπουλος, ο οποίος έθετε τον άνθρωπο στο κέντρο «εις την υπηρεσίαν του οποίου τίθενται όλοι οι σκοποί, όλοι οι μηχανισμοί, όλοι οι θεσμοί, όχι μόνον δια να ικανοποιήση τας υλικάς του ανάγκας, αλλά δια ν’ αναπτύξη και τας προσωπικάς του ικανότητας και να καλλιεργήση τας πνευματικάς του αξίας».4


Παράλληλα όμως τα άτομα δημιουργούν την κοινωνία, εντός της οποίας λειτουργούν και δημιουργούν, ταυτόχρονα σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο. Από την συλλογική έννοια του λαού, όπως αυτός διαδρά μέσα στην κοινωνία, εκπορεύεται η άποψη ότι ο λαός αποτελεί την πηγή κάθε εξουσίας, που καθιερώθηκε από τον Διαφωτισμό και την Γαλλική Επανάσταση και έκτοτε υπάρχει καταγεγραμμένη στους καταστατικούς χάρτες των κρατών. Στο ελληνικό Σύνταγμα, στο άρθρο 1§3, αναφέρεται επί λέξει: «3. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα».5 Όμως αυτός ο κυρίαρχος ελληνικός λαός, στο όνομα της απληστίας, του άκρατου καταναλωτισμού και του τέρατος της Παγκοσμιοποίησης, αυτοευνουχίσθηκε και απεμπόλησε κάθε ηθική και παραδοσιακή αξία, από αυτές που τον στήριζαν να επιβιώνει ανά τους αιώνες. Έτσι κατέληξε να μετατραπεί «σε λαό πιθήκων, σε λαό ψηφοφόρων, δημοσίων υπαλλήλων, καταναλωτών, κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών, κομπιναδόρων και συνδικαλισταράδων» για να καταντήσει «μια Ελλάδα πτωχευμένη κι ένας λαός στα όρια της οικονομικής και της ηθικής εξαθλίωσης».6 Η τόσο ρεαλιστική περιγραφή της σημερινής κατάστασης έγινε το 1983 από τον Χάρρυ Κλυνν, αλλά αποδεικνύει ότι μια κρίση σε κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο, ξεκινά από κρίση σε ηθικό και αξιακό επίπεδο, κατά την οποία ο λαός, ως άτομο και ως σύνολο, με βήματα σταδιακά απεκδύεται την ηθική και πνευματική υπόστασή του και την αντικαθιστά με υλικές και πλασματικές ψευδο-αξίες, καταντώντας ένα άπληστο και καταναλωτικό ζώο.


Μιλάμε, δηλαδή, για ένα λαό που αντάλλαξε τα πάντα για το εύκολο χρήμα, που άρπαξε δάνεια χωρίς να διαθέτει αντίκρυσμα, προκειμένου να γεμίσει την άδεια από αληθινές αξίες ζωή του με πλαστές και πλασματικές υλικές ψευδο-αξίες. Σαν να λέμε, δηλαδή, πούλησε την ψυχή του στον σατανά της Παγκοσμιοποίησης.


• Ένα λαό που έχει μετατρέψει τις παραδοσιακές του αξίες στο τρίπτυχο: «Ωχ αδερφέ. Εγώ θα σώσω τον κόσμο;», «Ας κάνω εγώ τη δουλειά μου (=κομπίνα) και βλέπουμε» και «Ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε κι ό,τι αρπάξουμε»!


• Ένα λαό που παραδίδει αμαχητί τα ιερά και όσια του, αλλά και τα κοινωνικά κεκτημένα, για τα οποία, όλον τον 20ο αιώνα, οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας, μαζί με τους πατεράδες και τις μητέρες μας, έδωσαν το αίμα και την ψυχή τους για να τα κατακτήσουνε.


• Ένα λαό που βλέπει να καταργούνται τα κοινωνικά αγαθά και να αντικαθίστανται με ιδιωτικά αγαθά δημοσίου εύρους, χωρίς να κουνιέται κανείς από την άνεση του καναπέ του.


• Ένα λαό που ενώ είναι φιλόπονος και δουλευταράς, που ενώ είναι συνεπής και τίμιος στις υποχρεώσεις του προς το κράτος του, εντούτοις δέχεται αδιαμαρτύρητα να πληρώνει συνεχώς τα σπασμένα των κλεφτών και αρπακτικών, και επί πλέον, υπομένει κάθε εξευτελισμό του τύπου «Μαζί τα φάγαμε», αντί να σπάσει κεφάλια ή να καταθέτει ομαδικές μηνύσεις.


• Ένα λαό που διαθέτει μόρφωση και άποψη, αλλά στερείται καλλιέργειας, διότι δεν διαθέτει τον στοιχειώδη νου, ώστε να καταλάβει την απάτη της παρούσας κατάστασης και τους σχεδιασμούς μιας κοινωνικής μηχανικής εις βάρος του.


• Ένα λαό που δέχεται αδιαμαρτύρητα να γίνει αντικείμενο και αποδέκτης των θεωριών του Henry Kissinger και του Milton Friedman, καθώς και των οικονομικών δολοπλοκιών του George Soros.


• Ένα λαό που αφήνει μια χοντρή Γερμανίδα να τον χλευάζει καθημερινά και δεν σηκώνει το ανάστημά του, για να απαιτήσει τα οφειλόμενα του Γερμανικού Χρέους (περίπου 1,3 τρις €).7


• Ένα λαό που κληροδοτεί κενή προίκα στα παιδιά του από άποψη ηθικής, περιβάλλοντος, κοινωνίας, οικονομίας, παιδείας και πολιτισμού.


Ε, λοιπόν, ένας τέτοιος λαός καλά θα πάθει, εάν επί τέλους ζήσει τις συνέπειες των επιλογών του και καταντήσει, τουλάχιστον, Γουατεμάλα. Βέβαια, ο σκεπτόμενος αναγνώστης θα σκεφθεί πως η άποψη αυτή είναι σκληρή και θα αναρωτηθεί, με ποιον τρόπο μπορεί να αντιδράσει ένας βαλλόμενος λαός, χωρίς να περιπέσει σε κατάσταση αναταραχής ή εμφυλίου σπαραγμού;


Όμως, λύσεις υπάρχουν πολλές, που έχουν αποδειχθεί ιστορικά εφικτές:


•Ο Γκάντι στην Ινδία διακηρύσσοντας την απλότητά, την παθητική αντίσταση και την επιστροφή στις παραδοσιακές αξίες της οικοτεχνίας, γονάτισε ολόκληρη Βρετανική Αυτοκρατορία.

•Οι γυναίκες στην Βρετανία αλλά και στην Αργεντινή, με λίγη σύνεση, με ελάχιστη κοινή λογική και με πολλή συνεννόηση, έδειξαν ότι η ειρηνική αντίδραση πετυχαίνει τα πάντα.
•Ένα άλλο είδους παθητικής αντίστασης είναι να κλειστεί ο λαός στα σπίτια του. Για μερικές ημέρες, γιατί όχι και για μία εβδομάδα, μπορούμε να καταναλώσουμε από τα υπάρχοντα στο σπίτι ξοδεύοντας όσο το δυνατό ελάχιστη ενέργεια. Φανταστείτε την εικόνα, μια χώρα έρημη με ελάχιστους ξένους και δυνάμεις ασφαλείας να κυκλοφορούν στους δρόμους, ενώ όλα τα παράθυρα στις προσόψεις των κτηρίων να είναι κλειστά.

Δυστυχώς όμως, ο δικός μας λαός, απέδειξε πως είναι ανάξιος να αντιδράσει δυναμικά και ουσιαστικά. Δεν ήταν καν άξιος να συμμετάσχει μαζικά στην απλούστερη των διαμαρτυριών: Την Τετάρτη 1 Φεβρουαρίου 2012, όταν κληθήκαμε να σβήσουμε τα φώτα από ώρας 20.00 μέχρι 20.30, προκειμένου να στείλουμε ένα μήνυμα μέσα από το σκοτάδι των καταφορολογημένων (Φ.Α.Π., Τ.Α.Π., Ε.Τ.ΑΚ., Ε.Ε.Τ.Η.Δ.Ε., χαρτόσημο, κλπ) μας κατοικιών. Και οι δικαιολογίες που ακούστηκαν ήταν από ανόητες ως φαιδρές. Άλλος δεν συμμετείχε γιατί δεν το άκουσε στην (κατευθυνόμενη) τηλεόραση! Άλλος θα έσβηνε τα φώτα του, μόνο εάν υπήρχε καθολική συμμετοχή! Άλλος φοβήθηκε μήπως του βάλει πρόστιμο η Δ.Ε.Η.! Και ένα σωρό άλλες ανοησίες. Έτσι, για μία ακόμη φορά δικαιώνεται Γιώργος Σεφέρης, που είχε πει ότι «όταν αρχίζει να κινείται η βλακεία, ποιος μπορεί να την σταματήσει;»!


Σημ.: Ο πίνακας ζωγραφικής της κατοχικής πείνας είναι του Θεοδόση Παπαχαραλάμπους

1.  Βλ. Naomi Klein, Το Δόγμα του Σοκ. Αθήνα: εκδ. Λιβάνη, 2007 • Βλ. Alan Watt στο:
http://youtube.com/watch?v=TFAmmTkzc1k&feature=share.
2.  Μιχαήλ Γ. Μερακλής, Ελληνική Λαογραφία. Αθήνα, Α΄ Έκδοση, εκδ. 2004, σ. 13.
3.  Ξενοφών Ζολώτας, Οι Συντελεσταί της Κοινωνικής Ευημερίας, Αθήναι, εκδ Αργύρης Παπαζήσης, 1946, σ. 3.
4 . Άγγελος Θ. Αγγελόπουλος, Θεωρία και πολιτική της οικονομικής αναπτύξεως, Αθήναι, εκδ. Παπαζήση, 1968, σ. 22-23 και 33.
5.  Εφημερίς της Κυβερνήσεως, τ. 120Α (27.06.2008), σ. 2186.
6.  Βλ. Χάρρυ Κλυνν, «Αλλαγή και πάσης Ελλάδος» στο ΕΨΙΛΟΝ 1072(06.11.2011), σ. 35.
7.  Κατά την γερμανική κατοχή, όταν ο ελληνικός λαός πέθαινε της πείνας, γιατί οι Γερμανοί κατάσχεσαν τα τρόφιμα για τα στρατεύματά τους και οι Σύμμαχοι μας είχαν επιβάλει αποκλεισμό, κυκλοφορούσε παιδικό τραγούδι: «Πατάω ένα κουμπί και βγαίνει μια χοντρή, που λέει στα παιδάκια “Νιξ φαΐ!”. Θα πάω να το πω, στον Ερυθρό Σταυρό....».

  («Παρατηρητής της Θράκης»)

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 28, 2012

Η επιθετικότητα του ιμπεριαλισμού και οι επεμβάσεις

Ποιος παίρνει τώρα σειρά στη Μέση Ανατολή; Οφθαλμοφανώς η Συρία, με φόντο το Ιράν και τον φυσικό του πλούτο. Είναι, όμως, αυτό το τέλος;
Ποια θα ‘ναι η απάντηση, αλήθεια, του οποιουδήποτε απλού ανθρώπου, στο τι είναι εκείνο που χαρακτηρίζει την καθημερινή ζωή του; Τι είναι εκείνο που νιώθει να επικρατεί στο οικονομικό, πολιτικό, κοινωνικό και άλλο περιβάλλον μέσα στο οποίο εργάζεται και αγωνίζεται;
Αναμφίβολα πιστεύω πως η απάντησή του θα ‘ναι η αβεβαιότητα και η ανασφάλεια που νιώθει σε όλους τους τομείς. Μια ανασφάλεια την οποία προκαλεί η πρωτοφανής επιθετικότητα, μα και η αποθράσυνση των δυνάμεων του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού. Μια επιθετικότητα που επηρεάζει τον κόσμο όλο, αλλά και τη ζωή του καθενός μας χωριστά.
Που θέτει συνεχώς υπό ερωτηματικό το κατά πόσο θα 'χουμε δουλειά, για τη συντήρηση της οικογένειάς μας την αύριον ημέρα. Για το αν η κρίση αξιών, μα και της οικονομίας, δεν θα 'χει σαν αποτέλεσμα, τα όσα έχουμε πετύχει με ιδρώτα και κόπο, να μην είναι και αύριο εκεί.
Για το αν τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών θα μας επιτρέψουν να 'χουμε κι αύριο πατρίδα. Έστω ακόμα και μισή, αφού να την επανενώσουμε δεν έδειξαν να έχουν διάθεση να μας αφήσουν. Που θέτει συνεχώς υπό ερωτηματικό το αν ο πλούτος που η πατρίδα έχει, είτε αυτός είναι φυσικός είτε τον δημιούργησε ο λαός της συλλογικά, θα εξακολουθήσει να 'ναι κτήμα του και δεν θα του τον πάρουν.
Πώς, αλήθεια, μπορεί κάποιος να νιώθει, σαν βλέπει να κατηγορείται το Αφγανιστάν για τρομοκρατία, και τόσα χρόνια μετά την αδικαιολόγητη επέμβαση, ο τρόμος απλά να σκορπιέται ακόμα πιο πολύ από εκείνους που επέμβηκαν; Πώς, όταν κατηγορούσαν το Ιράκ για παράνομους εξοπλισμούς και αποδείχτηκαν να ψεύδονται, τόσα χρόνια μετά την επέμβασή τους καταπατούν ακόμα την ανεξαρτησία του;
Πώς, με παρόμοιους ισχυρισμούς, επέμβηκαν και στη Λιβύη και την Αίγυπτο, εκθρονίζοντας τους πρώην συνεργάτες τους αυταρχικούς ηγέτες, και βάλανε στη θέση τους νέες μαριονέτες για να τους υπηρετούν; Το μόνο δε που έχουν πετύχει, είναι να φέρουν τον εμφύλιο σπαραγμό και την καταστροφή.
Και πώς ακόμα, για 38 τώρα χρόνια, κλείνουν τα μάτια και κάνουν πλάτες στην τουρκική εισβολή και κατοχή της Κύπρου, αγνοώντας τον αποδεκατισμό των Τουρκοκυπρίων από την ίδια τους τη "μητέρα" και την αντικατάστασή τους με εποίκους, παράλληλα με τον εκτοπισμό τόσων χιλιάδων Ελληνοκυπρίων και καταπάτηση της γης τους;
Κι αυτά γίνονται μόνο στη δική μας περιοχή. Αλλού στον κόσμο; Στην Άπω Ανατολή, την Αφρική, τη Λατινική Αμερική; Σαφώς, όμως, παντού υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής. Καταστρέφεται οπλισμός και πωλείται νέος στους νέους πελάτες (κυβερνήσεις). Καταστρέφεται η οικονομία των χωρών αυτών και στη συνέχεια επενδύονται τα δικά τους κεφάλαια για ανάπτυξη (βλέπε εκμετάλλευση). Το πιο βασικό, όμως, που είναι και ο στόχος ο αρχικός, σφετερίζονται τον φυσικό πλούτο των χωρών αυτών, κερδίζουν, και από την άλλη θέτουν τις οικονομίες των χωρών αυτών υπό συνεχή και ανηλεή έλεγχο, σε βάρος των λαών τους.
Και τώρα; Ποιος παίρνει τώρα σειρά στη Μέση Ανατολή; Οφθαλμοφανώς η Συρία, με φόντο το Ιράν και τον φυσικό του πλούτο. Είναι, όμως, αυτό το τέλος; Σίγουρα όχι. Αυτός είναι λοιπόν ο λόγος, που σαν συνειδητοποιημένοι πολίτες έχουμε καθήκον, όχι απλά να θέλουμε Ειρήνη και Δικαιοσύνη, μα να αγωνιζόμαστε γι΄ αυτά. Σε αυτό θέλουμε να συμβάλει και η επικείμενη τριμερής συνάντηση των κινημάτων Ειρήνης της Κύπρου, Ελλάδας και Τουρκίας.
Η επιδίωξη, ταυτόχρονα, για Δημοκρατία και Πρόοδο να μην ξεχνούμε πως είναι κάτι που πρέπει από μόνοι τους οι Λαοί να το πετύχουν. Οι επεμβάσεις, άλλους εξυπηρετούν και βολεύουν. Αυτό καθόλου δεν αντιφάσκει με την ανάγκη για αλληλεγγύη μεταξύ των λαών. Γιατί, όπως είπε κι ο ποιητής, κανένας δεν είναι νησί, δεν είναι μόνος του στον κόσμο. Ούτε και ξέρεις ποιος είναι ο επόμενος, για τον οποίο θα κτυπήσει η καμπάνα.

ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΣΚΟΡΔΗΣ
Πρόεδρος του Παγκυπρίου Συμβουλίου Ειρήνης

http://www.sigmalive.com/simerini/analiseis/other/526952
27/9/12 

Οι νεκροί Έλληνες στα μακεδονικά χώματα σάς κοιτούν με οργή

«Παριστάνετε τα "καλά παιδιά" ελπίζοντας στη στήριξη του διεθνή παράγοντα για να παραμείνετε στην εξουσία», ήταν η κατηγορία πο...